Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Είμαι κι εγώ στο εξώφυλλο!!!


Το 2011 ήταν αδιαμφισβήτητα η χρονιά των εξεγέρσεων και των διαδηλώσεων σε όλο τον πλανήτη. Από την Αθήνα στη Νέα Υόρκη και από την Αραβική Άνοιξη στη Μαδρίτη και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους εκφράζοντας την αγανάκτησή τους και σε πολλές περιπτώσεις ο αγώνας τους είχε αποτέλεσμα. Την Τετάρτη, μάλιστα ανακοινώθηκε από το περιοδικό Τάιμ ότι σύμφωνα με τους συντάκτες του πρόσωπο της χρονιάς 2011 είναι ο ανώνυμος διαδηλωτής.

Το εξώφυλλο είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό και απεικονίζει ένα πρόσωπο καλυμμένο με ένα μαντήλι. Το εξώφυλλο αυτό ανήκει σε όλους τους ανθρώπους που διαμαρτυρήθηκαν, που στάθηκαν έξω από τα κέντρα αποφάσεων και δήλωσαν παρών ενάντια σε όλα όσα τους φαίνοντας άδικα. Εκατομμύρια άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους και έδειξαν στον κόσμο ότι δεν είμαστε απλώς νούμερα σε ψυχρές στατιστικές αλλά βλέμματα, σώματα και ψυχές που νιώθουν και διαδηλώνουν για το άδικο.

Σε πολλές χώρες του κόσμου που η διαμαρτυρία ήταν καταφανής τα αιτήματα ήταν τελείως διαφορετικά. Η αρχή έγινε από την πλατεία Ταχρίρ στην Αίγυπτο που χιλιάδες λαού βγήκαν στο δρόμο μην αντέχοντας τη δικτατορία Μουμπάρακ. Το ίδιο ισχύει σε όλες τις χώρες του αραβικού κόσμου που οι λαοί ξεσηκώθηκαν. Στο δυτικό κόσμο τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά, η δημοκρατία είναι δεδομένη και ο κόσμος θέλει μια δίκαια διανομή του πλούτου και όχι η συσσώρευσή σε μεγάλα συμφέροντα. Ακόμα και στο Μεξικό υπήρξαν διαδηλώσεις κατά των καρτέλ των ναρκωτικών.

Ένα μόρφωμα από λαούς που πολύ απλά πρόφεραν την λέξη «διαμαρτυρία». Ένα ψηφιδωτό ανθρώπων που δε γνωρίζουν ο ένας τον άλλον και όμως έχουν κάνει το ίδιο πράγμα που τους κατατάσσει στις σημαντικότερες προσωπικότητες της χρονιάς, έστω και χωρίς όνομα. Όσο και αν η εξουσία, οι μηχανισμοί της, αλλά και οι διανοούμενοι – υπηρέτες της, προσπάθησαν τουλάχιστον στην Αθήνα, να ξευτελίσουν το κίνημα διαμαρτυρίας των αγανακτισμένων, είμαστε όλοι μαζί. Και διαμαρτυρόμαστε.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του περιοδικού, 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι, σχεδόν ο μισός πληθυσμός της γης, βγήκαν έστω και μια φορά στο δρόμο ενώ η λέξη «διαμαρτυρία» αναφέρθηκε, σε περιοδικά εφημερίδες και στο διαδίκτυο περισσότερο από ποτέ άλλοτε στη ιστορία αυτή τη χρονιά. Εκτενή αναφορά κάνει το έντυπο και στον Λουκάνικο, το σκύλο που πρωταγωνίστησε στις πορείες που έλαβαν χώρα στην πατρίδα μας. Τα μάτια του έχουν δει πολλά, αλλά δε μπορεί να μιλήσει, αν το έκανε θα μπορούσε να διηγηθεί πολλές ιστορίες. Σε κάθε διαδήλωση είναι εκεί στην πρώτη γραμμή και βρίσκεται στους φακούς μεγάλων τηλεοπτικών δικτύων χωρίς να καλύπτει το πρόσωπό του, δε χρειάζεται άλλωστε.

«Την ιστορία την γράφουν οι παρόντες» λένε. Πόσο δίκιο έχουν, αυτοί οι 3 δισεκατομμύρια που βγήκαν στο δρόμο και ήταν εκεί θα αλλάξουν τη ροή της ιστορίας. Ποιος να το φανταζόταν άλλωστε ότι όταν ο νεαρός αυτοπυρπολούταν στην Τυνησία, θα κινούσε τέτοιο κύμα διαδηλώσεων που θα έριχναν ακόμα και δικτάτορες ή θα ανακινούσαν καθεστώτα όπως της Συρίας και της Υεμένης. Ένα χρόνο μετά την αραβική άνοιξη που άρχισε στην Τυνησία και απλώθηκε γρήγορα στη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι άνθρωποι φαίνεται ότι παίρνουν και πάλι δειλά-δειλά την τύχη στα χέρια τους - ή προσπαθούν τουλάχιστον.

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

Βίοι αντίθετοι


Το ντέρμπι του Βορείου Λονδίνου είναι παρελθόν και μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα σχετικά με την εικόνα των δύο ομάδων στον αγωνιστικό χώρο του White Hart Lane. Το βράδυ της Κυριακής βρήκε την ομάδα της Tottenham νικήτρια στο παιχνίδι με την Arsenal και τους κανονιέρηδες να βρίσκονται στη χειρότερη θέση που έχουν υπάρξει από τότε που στο τιμόνι βρίσκεται ο Arsene Wenger.

Η ομάδα του Harry Redknapp με αυτήν την νίκη έχει κάνει τέσσερις συνεχόμενες στο πρωτάθλημα και φαίνεται ότι αφήνει οριστικά πίσω της τον εφιαλτικό μήνα Αύγουστο που γνώρισε απανωτές βαριές ήττες από τις ομάδες του Manchester (3-0 από τη United και 1-5 από τη City) και κάνει πορεία πρωταθλητισμού έχοντας ως βασικό στόχο την πρώτη τετράδα και την έξοδο στο Champions League της επόμενης περιόδου.

Όσο κι αν ήταν αναμενόμενες αυτές οι ήττες ο τρόπος με τον οποίο ήρθαν αλλά και η κάκιστη εικόνα που παρουσίαζαν οι Spurs έκανε την ενίσχυση έστω και τις τελευταίες μέρες των καλοκαιρινών μεταγραφών επιτακτική ανάγκη. Έγινε ένα γερό ξεσκαρτάρισμα στο ρόστερ και αρκετοί παίκτες αποχώρησαν (Palacios, Crouch, Keane, Woodgate) δίνοντας μια μεγάλη ανάσα στα οικονομικά του συλλόγου.

Οι Spurs από τις πωλήσεις κατάφεραν και πήραν κάτι λιγότερο από 30 εκατομμύρια λίρες (29.876.000 για την ακρίβεια) και είχαν μια ευχέρεια να σπρώξουν χρήμα προκειμένου να πάρουν έναν αμυντικό χαφ και έναν επιθετικό (μετά την αποχώρηση Crouch υπήρχε ένα κενό στην επιθετική γραμμή).

Ο Harry Redknapp λοιπόν έκανε κίνηση ματ ξοδεύοντας μόλις 6 εκατομμύρια λίρες. Με μόνη μεταγραφή το Scott Parker από τη West Ham και παίρνοντας ως δανεικό από τη Manchester City τον  Emmanuel Adebayor, ο manager Tottenham συμμάζεψε την ομάδα του και μάλιστα με το ελάχιστο κόστος. Ο Άγγλος μέσος που έχει χρόνια εμπειρίας στην κορυφαία κατηγορία είναι αναντικατάστατος στη μεσαία γραμμή προσθέτοντας μάλιστα δύναμη στο κέντρο κάτι που έλειπε στα πρώτα παιχνίδια.  

Ο Τογκολέζος επιθετικός που αγωνίζεται ως δανεικός από τους citizens είναι ένα επιθετικός φόβητρο για κάθε αντίπαλη άμυνα. Όταν δε σκοράρει δημιουργεί χώρο για τους συμπαίκτες του αλλά και μοιράζει ασίστ (όπως έγινε και στο πρώτο γκολ της Tottenham τη Κυριακή), φαίνεται πως ο 64χρονος manager έχει βρει το κουμπί και ο ίδιος δηλώνει ευχαριστημένος από τον τρόπο που το συμπεριφέρονται όλοι στην ομάδα.


Με τις μεταγραφές να αποδίδουν τα μέγιστα αλλά και τον Gareth Bale σε εξαιρετική φόρμα οι Spurs έκαναν σεφτέ στις νίκες με αντίπαλο τη Wolves και μάλιστα εκτός έδρας με τον Parker να σερβίρει και τον Adebayor να σκοράρει το πρώτο γκολ. Αυτή η νίκη ήταν μια τονωτική ένεση για την ομάδα του Redknapp που πέτυχε μια εμφατική νίκη (4-0) επί της Liverpool. Το νερό είχε μπει στο αυλάκι και δεν άργησε και η τρίτη συνεχόμενη επιτυχία αυτή τη φορά με αντίπαλο τη Wigan (1-2).

Ένα ακόμα μεγάλο ερωτηματικό για το Harry Redknapp στην αρχή της χρονιάς αποτελούσε και η κατάσταση του Ledley King. O 30χρονος αμυντικός και αρχηγός των Spurs απουσίαζε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα από τις υποχρεώσεις της ομάδας και έθετε την παρουσία του σε αυτήν και την επόμενη χρονιά εν αμφιβόλω. Ο Άγγλος αμυντικός όμως έδωσε μόνος του την απάντηση στο γήπεδο. Έχει αγωνιστεί σε πέντε σερί παιχνίδια της ομάδας του χωρίς να νιώσει την παραμικρή ενόχληση στο ταλαιπωρημένο του γόνατο και μαζί με τον Kaboul συνθέτουν ένα αξιόπιστο δίδυμο στα μετόπισθεν.

Η Arsenal από την άλλη που υπέστη ακόμα μια ήττα στο πρωτάθλημα ψάχνει ακόμα το αντίδοτο. Είναι η πρώτη φορά που η ομάδα περνάει τέτοια κρίση από την εποχή που Arsene Wenger βρίσκεται στο τιμόνι της. Έχει μόλις επτά βαθμούς στο πρωτάθλημα και βρίσκεται στη 15η θέση κάνοντας το έργο της να προλάβει μια ευρωπαϊκή θέση εξαιρετικά δύσκολο.

Τα πράγματα δεν ξεκίνησαν καθόλου καλά για τον Αλσατό manager ήδη από το καλοκαίρι όταν με τα σενάρια περί πώλησης των Fabregas και Nasri να δίνουν και να παίρνουν γεγονός που “εμφάνισε” τους πρώτους ψιθύρους γύρω από το όνομα του για πρώτη φορά στην 15ετή του παρουσία στο Emirates. Ψίθυροι που έγιναν κραυγές όταν τα σενάρια αυτά επαληθεύτηκαν και οι δύο σούπερ σταρ των Gunners έφευγαν για Βαρκελώνη και Manchester.

Η δυσαρέσκεια προς το προσώπου του από τους φίλους της ομάδας ήταν έκδηλη, στο πρώτο κιόλας επίσημο εντός έδρας παιχνίδι (με την Udinese για τα προκριματικά του Champions League) όταν και ακούστηκαν οι πρώτες αποδοκιμασίες. Η Arsenal κατάφερε και προκρίθηκε τελικά χωρίς όμως να πείσει με την εικόνα της ότι ήταν καλύτερη και στα δύο παιχνίδια.

Οι φίλοι των Λονδρέζων βλέποντας την ομάδα τους να βάζει στα ταμεία της περίπου 65 εκατομμύρια λίρες αλλά και να τρώει απανωτές "σφαλιάρες" από Newcastle (0-0) και Liverpool (0-2) φωνάζουν για ηχηρή ενίσχυση της ομάδας. Ενίσχυση που ναι μεν πραγματοποιήθηκε αλλά με παίκτες που σε άλλες εποχές δεν θα περνούσαν ούτε απ’ έξω (Arteta, Benayoun, Andre Santos, Mertesacker) φανερώνοντας και τη σύγχιση στην οποία είχε επέλθει ο Wenger.

Μέχρι που έρχεται η καταιγίδα, το παιχνίδι με τη Manchester United που αποτελεί την πιο μαύρη σελίδα στην 15ετή θητεία του Wenger στο Emirates. Ένα παιχνίδι που μετά τη λήξη του οπαδοί της ομάδας ζητούν ανοιχτά την παραίτηση του Αλσατού, που τελικά δεν έγινε και συνέχισε το έργο του. Στο παιχνίδι με τη Swansea έρχεται μια αναμενόμενη πλην όμως αγχωτική νίκη που γέμισε τους κανονιέρηδες αισιοδοξία για ανάκαμψη. Μια ανάκαμψη που τελικά δεν ήρθε αφού τα παιδιάστικα αμυντικά λάθη οδηγούν σε νέα ήττα αυτή τη φορά από τη Blackburn (4-3) και την Arsenal μια ανάσα μακριά από τη ζώνη του υποβιβασμού. 

Με τις μεταγραφές να μην έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα μέχρι στιγμής έρχεται και νέο χτύπημα για τον Arsene Wenger καθώς ο Robin Van Persie, ένας από τους τελευταίους σούπερ σταρ της ομάδας αλλά και παίκτης κλειδί αρνείται να διαπραγματευτεί νέο συμβόλαιο. Στην Αγγλία τα δημοσιεύματα βοούν για μπάσιμο της Manchester City για τυχόν απόκτηση του Ολλανδού παίκτη. Ο διεθνής επιθετικός πάντως ήταν ωσεί παρών στην ήττα της ομάδας του από την Tottenham.

Η ήττα της στο κυριακάτικο ντέρμπι δε μας έκανε σοφότερους σε σχέση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κανονιέρηδες, κυρίως στην άμυνα. Το ζήτημα πλέον για το Wenger και για την ομάδα του είναι να βρει το αντίδοτο και να επιστρέψει σύντομα σε επίπεδα Arsenal προτού του το τρένο της Ευρώπης χαθεί οριστικά. Όσον αφορά την έτερη Λονδρέζα τα πράγματα εκεί φαντάζουν πιο αισιόδοξα με την τετράδα να είναι πλέον ένας εφικτός στόχος με τις κακές εμφανίσεις να αποτελούν παρελθόν.


*Το κείμενο αναρτήθηκε στο www.englishfootball.gr στις 4/10/2011

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Ελλάδα; Παρούσα!!!!




  Φέτος ακούστηκαν πολλά, πάρα πολλά για το τι μπορεί να κάνει αυτή η ομάδα. Μάλλον τη δε μπορεί, το μυαλό μου τρέχει πίσω, στην ημέρα που χάσαμε από τα Σκόπια, τότε όλοι φοβόντουσαν το χειρότερο δηλαδή την Ελλάδα να μένει εκτός δωδεκάδας και ουσιαστικά εκτός διεκδίκησης κάτι πραγματικά καλού σε αυτό το τουρνουά. Κι όμως αυτή η ομάδα κατάφερε μετά αυτό το (ομολογουμένως) ηχηρό χαστούκι να σηκωθεί και να ξανασταθεί στα πόδια της. Πέρασε τελικά στην επόμενη φάση και με δύο νίκες βρήκε μπροστά της στα προημιτελικά τη Γαλλία του των NBArs (ParkerBatumNoah).

Εκεί δυστυχώς δεν τα κατάφερε αν και λίγο έλειψε να πετύχει την υπέρβαση και να διεκδικήσει ένα μετάλλιο. Ένα παίχνιδι που μας πήγαινε μια χαρά μέχρι την αρχή του τέταρτου δεκαλέπτου εκεί που ο Tony Parker και Nicola Batum έκαναν θρύψαλα την καλή (μέχρι εκείνο το σημείο) ελληνική άμυνα. Η εθνική ούτε και τότε το έβαλε κάτω, μάζεψε τα κομμάτια και μπήκε στον «τελικό» για μια θέση στο προολυμπιακό τουρνουά με φόρα, δείχνοντας από την αρχή στους απογοητευμένους Σέρβους ότι ήταν το αφεντικό. Νίκησε τελικά και εξασφάλισε μια θέση για το Πουέρτο Ρίκο για τη διεκδίκηση μιας θέσης (3 ομάδες θα περάσουν) για τους ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου.

Εκτός από την αγωνιστική της συνέχεια (σε περίπτωση αποκλεισμού θα την ξαναβλέπαμε μετά από σχεδόν δύο χρόνια) η Ελλάδα κερδίζει πολλά. Πρώτο από όλους τον Νικ Καλάθη που από ένα άτολμο παιδάκι που ήταν το περσινό καλοκαίρι, μετά από ένα χρόνο και από καταπληκτικές εμφανίσεις στα νοκ – άουτ παιχνίδια της φετινής ευρωλίγκα πλέον είναι ένας παίκτης που κάνει τα πάντα μέσα στο γήπεδο (πασάρει, μαρκάρει, κόβει, σκοράρει και μαζεύει και ριμπάουντ) και μετά τους Φώτση, Ζήση και Μπουρούση που τράβηξαν το μεγαλύτερο κουπί σε αυτήν την προσπάθεια ήταν το τέταρτο βιολί σε αυτή την ομάδα.

Κερδίζει τον Κώστα Παπανικολάου που στα 21 του χρόνια δείχνει ότι είναι από τους παίκτες που μπορούν να σηκώσουν το βάρος αυτής της φανέλας και να οδηγήσουν την εθνική και σε άλλες επιτυχίες, για μένα ο παίκτης αποκάλυψη για την εθνική του στο τουρνουά έπαιξε με πολύ πάθος και καθόλου φόβο. Ο Κώστας Κουφός θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν πολύ δυναμικό σέντερ αλλά έχει ακόμα πολλά πράγματα να βελτιώσει (πάσα και άμυνα), ο Μάικ Μπράμος είναι και αυτός ένας πολυδιάστατος παίκτης που κάνει πολλά μέσα στο γήπεδο αν και το ατού του είναι ομολογουμένως η άμυνα αλλά διαθέτει και καλό μακρινό σουτ.

Μεγάλο κέρδος για εμένα αποτελεί και ο Κώστας Καϊμακόγλου που αν και δε σκοράρει πολύ κάνει πολύ αθόρυβη και βρώμικη δουλειά (κατεβάζει πολλά ριμπάουντ και παίζει και καλές άμυνες ειδικά απέναντι σε παίκτες με τους οποίους έχει miss match). Για τους τρεις «σωματοφύλακες» (Ζήσης, Μπουρούσης, Φώτσης) αυτής της ομάδας τι να πει κανείς έχουν κάνει εκπληκτικό τουρνουά ειδικά οι δύο τελευταίοι και στο παιχνίδι με τους Γάλλους αλλά και τους Σέρβους ο σέντερ της εθνική απέδειξε σε όλους και κυρίως στον εαυτό του ότι μπορεί να εξελιχθεί σε έναν από τους καλύτερους ψηλού στην Ευρώπη αν όχι και στον κόσμο. Ο Φώτσης αποτελεί μια σταθερή αξία για αυτή την εθνική, ένας πραγματικός στρατιώτης που υπηρετεί τις εθνικές ομάδες 15 ολόκληρα χρόνια, χάνοντας μόνο μια κλήση το 2007 εξαιτίας τραυματισμού.

 Από αυτήν την εθνική έλλειπαν πολλοί παίκτες είτε κατ’ επιλογήν (Διαμαντίδης, Παπαλουκάς, Τσαρτσαρής, Σχορτσανίτης, Μαυροκεφαλίδης-αν και δεν ήταν βασικό στέλεχος η χρονιά που έκανε με τον Ολυμπιακό ήταν πολύ καλή-) είτε λόγω τραυματισμών (Σπανούλης, Περπέρογλου, Βασιλόπουλος) παίκτες που θα μπορούσαν όχι μόνο να προσφέρουν επιπλέον ποιοτικές λύσεις αλλά και το κάτι παραπάνω για να πετύχει αυτή η ομάδα το κάτι παραπάνω.

Σε αυτή την εθνική όμως υπήρχαν παίκτες που μπορεί να μην είναι πρώτης γραμμής ίσως ούτε και δεύτερης αλλά κατέθεσαν στο γήπεδο ψυχή και πάθος. Μπορεί αν κάποιοι από τους απόντες αποφασίσουν να επιστρέψουν μερικοί από αυτούς να μην έχουν θέση στο ρόστερ αυτής της ομάδας στο προολυμπιακό τουρνουά θα ξέρουν όμως ότι πρόσφεραν και εκείνοι το καλύτερο που μπορούσαν για να είναι η Ελλάδα για ακόμα μια χρονιά παρούσα σε μια ακόμα μεγάλη πρόκληση.



Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Η ...μπαγκέτα στο Manchester




 Η αλήθεια είναι πως είναι ακόμα πολύ νωρίς για να χρίσει κανείς φαβορί και αουτσάιντερ, άλλωστε μιλάμε για το πιο συναρπαστικό( γι’αυτό είναι και το πιο δημοφιλές) πρωτάθλημα στον κόσμο. Τα δεδομένα αλλάζουν από αγωνιστική σε αγωνιστική αλλά αν η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί όπως λένε και στο χωριό μου, τότε στην πόλη του Manchester έχουν κάθε λόγο να χαμογελάνε καθώς οι δύο ομάδες της πόλης (United και City) έχοντας κάνει το απόλυτο έκαστη (4 νίκες) μετατρέπουν το πρωτάθλημα σε παράσταση για …έναν (διπλό) ρόλο.



Προς το παρόν οι δύο συμπολίτισσες πηγαίνουν χέρι - χέρι και από τριάρα σε πεντάρα, γεμίζοντας απαισιοδοξία τους προσεχής αντιπάλους τους και βάζοντας πολλά ερωτηματικά για το ποια ομάδα θα μπορέσει να τις ακολουθήσει και να εκμεταλλευτεί πιθανά στραβοπατήματα. Πιθανή ομάδα να το καταφέρει φαντάζει μόνο η Chelsea η οποία παρά το μουδιασμένο της ξεκίνημα με τη Stoke στην πρεμιέρα (1-1) σιγά – σιγά βρίσκει ρυθμό, ο Villas  Boas φαίνεται να προσαρμόζεται στις νέες απαιτήσεις και ειδικά με τις μεταγραφές των Meireles και Mata που θα βοηθήσουν αρκετά την ομάδα του Λονδίνου τα πράγματα φαντάζουν καλύτερα.



Μέχρι και την προηγούμενη αγωνιστική ικανή να προκαλέσει ερωτηματικά αλλά και προβλήματα ήταν η Liverpool η οποία υποχρεώθηκε στην πρώτη της ήττα στο Brittania, μια πολύ δύσκολη και απαιτητική έδρα. Η ομάδα του Merseyside κατάφερε την τελευταία μέρα των μεταγραφών να κλείσει τον Craig Bellamy έναν παίκτη που θα βοηθήσει αρκετά ερχόμενος κυρίως από τον πάγκο, χάνοντας όμως τον Meireles έναν παίκτη που τη βοήθησε πολύ πέρυσι. Αν το ρόστερ είχε και τον Πορτογάλο τότε θα μιλούσαμε με άλλα δεδομένα.


Όσον αφορά το άλλο γκρουπ ομάδων της Premier τη νίκη της αγωνιστικής έκανε η Tottenham η οποία ξεκόλλησε από τον πάτο της βαθμολογίας και πήρε τους πρώτους της βαθμούς, στο ντεμπούτο του Adebayor με τη φανέλα των Spurs που μάλιστα σκόραρε αποδεικνύοντας πως μπορεί να βοηθήσει αφού την τελευταία μέρα των μεταγραφών έφυγε για τη Stoke, o  Crouch.

Νίκη – ανάσα πήρε και η Arsenal που επικράτησε 1-0 της Swansea σε ένα θεωρητικά εύκολο παιχνίδι, καταφέρνοντας την πρώτη της νίκη και αφήνοντας μια αίσθηση ικανοποίησης στον Arsene Wenger παρά το γεγονός ότι στα καλά τους οι Gunners τέτοια παιχνίδια τα έπαιρναν στο ρελαντί.

Το πρωτάθλημα της αγγλικής Premier μόλις ξεκίνησε και η αλήθεια είναι πως προγνωστικά δε χωρούν, άλλωστε τα τελευταία χρόνια κρίνεται τις τελευταίες αγωνιστικές. Πάντως City και United φαίνεται ότι πολύ θα δύσκολα δε θα επιδοθούν σε μια κούρσα για δύο. Η πόλη του Manchester πάντως μετά από πολλά χρόνια θα ζήσει ένα ποδοσφαιρικό "εμφύλιο" με έπαθλο το πρωτάθλημα, περιμένοντας με αγωνία τα μεταξύ τους παιχνίδια αλλά και το κατά πόσο θα καταφέρει να ανταποκριθεί η «πρωτάρα» City στην μεγάλη πρόκληση του Champions League.


*Το κείμενο αναρτήθηκε στις 12/09/2011 στο www.englishfootball.gr

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

ΣΚΕΤΗ ΑΠΟ(Ε)ΛΑΥΣΗ


   Ο αγώνας μόλις έχει λήξει, ο ΑΠΟΕΛ είναι για δεύτερη φορά στην ιστορία του στους ομίλους του Champions League και το ΓΣΠ σηκώνεται κυριολεκτικά στο πόδι, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς τρέχει προς την κερκίδα και τραγουδάει μαζί με τον πρόεδρο της ομάδας προς τους φίλους της ομάδας. Οι στιγμές είναι μοναδικές, ξεπερνούν τα όποια προβλήματα εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του αγώνα και θα μπορούσαν να στερήσουν από την κυπριακή ομάδα αυτό που με βάση την εικόνα του αγώνα δικαιούταν.

    Το παιχνίδι ξεκίνησε με τον ΑΠΟΕΛ να έχει να ανατρέψει το 1-0 της Πολωνίας για να καταφέρει την πρόκριση. Τα πρώτα λεπτά κύλησαν χωρίς κάποια αξιόλογη φάση στις δύο εστίες ώσπου η ομάδα του Γιοβάνοβιτς άρχισε το σφυροκόπημα, αρκετές ευκαιρίες που έδειχναν ότι το γκολ ήταν θέμα χρόνου να έρθει. Ήρθε τελικά μετά από μια απίστευτη εκτέλεση κόρνερ του Μαντούκα (που έκανε φοβερό παιχνίδι) και τα διαδοχικά λάθη του Μαλέτσκι και του τερματοφύλακα Παρέικο στο οποίο και χρεώθηκε ως αυτογκόλ. Στην συνέχεια μέχρι και το τέλος του ημιχρόνου υπήρξαν και άλλες ευκαιρίες αλλά καμία κλασική.

   Με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου όλα πήγαν ιδανικά καθώς στο 54’ ο Αΐλτον με κοντινή προβολή έδωσε αέρα δύο τερμάτων στην ομάδα του και παράλληλα την πρόκριση. Όταν ξαφνικά στο 71’ με τον Χιώτη μέχρι εκείνη τη στιγμή να είναι απλός θεατής η Wisla μείωσε σε 2-1 με το Βιλκ και έγειρε την πλάστιγγα της πρόκρισης προς το μέρος της. Παρόλα αυτά ο ΑΠΟΕΛ όχι μόνο δεν το έβαλε κάτω αλλά ούτε και πανικοβλήθηκε επιχειρώντας με ανορθόδοξους τρόπους να φτάσει στο γκολ – πρόκριση. Ίσα ίσα δεν ξέφυγε από τον τρόπο παιχνιδιού του και προσπαθούσε με σουτ και πλαγιοκοπήσεις να πετύχει κάποιο γκολ. Γκολ που ήρθε στο 87’ με τον Αΐλτον και πάλι ύστερα από ωραία προσπάθεια του Νεκτάριου Αλεξάνδρου από τα αριστερά.

   Τα κατέφερε τελικά, ο Γιοβάνοβιτς και η ομάδα του να κάνουν τους οπαδούς τους να παραμιλάνε πάλι και έδωσαν ένα μεγάλο μάθημα στις ελληνικές ομάδες για το πώς όταν έχεις οργάνωση και αγάπη για αυτό που κάνεις ακόμα και χωρίς πολλά λεφτά (πολλοί παίχτες άλλωστε που έπαιξαν χτες έφυγαν ως αποτυχημένοι ή παλτά από τη χώρα μας) μπορείς να καταφέρεις πολλά πράγματα. Αυτοί που έφυγαν ως αποτυχημένοι από το φοβερό μας πρωτάθλημα παρέδωσαν μαθήματα, απλά μαθήματα ποδοσφαίρου, χωρίς να σηκώσουν τη μπάλα από το έδαφος ούτε μια φορά, χωρίς ίχνος βεντετισμού, χωρίς να φοβηθούν να παίξουν μπάλα ακόμα κι όταν η Wisla μείωσε, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος μπαίνουν στην κληρωτίδα της Πέμπτης γνωρίζοντας ότι ίσως είναι για πολλούς επιθυμητός αντίπαλος αλλά αποφασισμένοι να δείξουν στην Ευρώπη ποιοι πραγματικά είναι. 

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

Αρχίζει το κορυφαίο...

Αρχίζει το Σαββατοκύριακο το πρωτάθλημα της αγγλικής Premier League. Μετά τα τελευταία γεγονότα που συνέβησαν σε πολλές πόλεις της Αγγλίας το παιχνίδι της Τότεναμ με την Έβερτον αναβλήθηκε. Το υπόλοιπο πρόγραμμα:
Σάββατο 13/8:
Νιουκάστλ - Άρσεναλ
Μπλάκμπερν - Γουλβς
Φούλαμ - Άστον Βίλα
Λίβερπουλ - Σάντερλαντ
ΚΠΡ - Μπόλτον
Γουίγκαν - Νόργουιτς
Κυριακή 14/8:
Γουεστ Μπρομ. - Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Στόουκ Σίτυ - Τσέλσι
Δευτέρα 15/8:
Μάντσεστερ Σίτυ - Σουόνσι

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011

Εξίσωση με δύο αγνώστους

Πραγματοποιήθηκε σήμερα το μεσημέρι η κλήρωση του νέου πρωταθλήματος για την αγωνιστική περίοδο 2011-2012. Για να δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα πατήστε εδώ

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

Ποδοσφαιρική τραγωδία σε 4 πράξεις


    Πείτε μου πως γίνεται, μια ομάδα να γυρνάει ένα παιχνίδι στο 50΄ να γυρνάει και την ψυχολογία (η αμέσως επόμενη φάση με το Νίνη είναι χαρακτηριστική) και παρόλα αυτά να καταφέρνει (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να διασύρεται μέσα στην έδρα της τρώγοντας τρία γκολ σε διάστημα είκοσι λεπτών. Αυτό ακριβώς το πράγμα έκανε ο Παναθηναϊκός χτες γνωρίζοντας το διασυρμό αλλά και τον οδυνηρό αποκλεισμό από το μεγαθήριο που ακούει στο όνομα Οντένσε.
  Η δανέζικη ομάδα δεν έδειξε τίποτα μέσα στο γήπεδο παρά μόνο τις τρομερές αγωνιστικές αδυναμίες που έχει η ομάδα του Φερέιρα την οποία και ξεγύμνωσε με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο. Τραγικά αμυντικά λάθη και στα τέσσερα γκολ αλλά μια ομάδα χωρίς αρχή μέση και τέλος με τον… Κλέυτον να παίζει σε θέση σέντερ φορ ενώ Πετρόπουλος και Τοτσέ ήταν στον πάγκο.
  Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε μουδιασμένα το ματς και είδε τους Δανούς να προηγούνται στο 12’ μετά από συνεχόμενα λάθη των Μπουμσονγκ (που δεν έδιωξε σωστά) και Τζόρβα (που δε βγήκε ποτέ για να διώξει τη μπάλα) αλλά κατάφερε να ισορροπήσει το παιχνίδι και να ισοφαρίσει πριν τελειώσει το ημίχρονο με ωραία κεφαλιά του Γάλλου αμυντικού μετά από εκτέλεση κόρνερ του Νίνη. Στον δεύτερο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός μπήκε φορτσάτος και έχασε μεγάλη ευκαιρία με το Νίνη με το ξεκίνημα, στο 50΄ λεπτό μπαίνει μπροστά στο σκορ μετά από το παρθενικό γκολ του Τοτσέ και αμέσως μετά έχει δοκάρι με το Νίνη. Ύστερα το απόλυτο χάος, ανίκανος ο Παναθηναϊκός να δημιουργήσει την ελάχιστη ευκαιρία οι Δανοί αναθάρρησαν και μετά από εκπληκτική προσπάθεια του Ουτάκα που εξέθεσε δις το Σπυρόπουλο ισοφάρισαν σε 2-2. Τα επόμενα δύο γκολ ήταν δώρα του Βύντρα και του Σαριέγκι και κάπου εκεί η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Το γκολ του Πετρόπουλου ελάχιστη σημασία είχε για την εξέλιξη.
   Ο Παναθηναϊκός έχασε από τα χέρια του μία πρόκριση που μετά το 1-1 της Δανίας φαινόταν σχεδόν σίγουρη αλλά εκτός από αυτό χάνει περίπου 2 εκατομμύρια ευρώ από τον προϋπολογισμό του αλλά το χειρότερο είναι ότι χάνει σε λάμψη ότι έχτιζε τόσα χρόνια με τόσες νίκες στα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Ο κόσμος που παρευρέθηκε χτες στο ΟΑΚΑ (μαζί με το Τζιμπρίλ Σισέ) πρέπει να δει τρομερά πράγματα από την ομάδα για να πειστεί να ξαναπάει στο γήπεδο. Όλα αυτά σε συνδυασμό με το διοικητικό και οικονομικό αδιέξοδο οδηγούν το τριφύλλι σε έναν κύκλο εσωστρέφειας που κανείς δεν ξέρει που θα τον οδηγήσει.

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Πρωταθλήτριες των 700 ευρώ!!!!


     Παρασκευή απόγευμα και ένας ήλιος ανέτειλε ξαφνικά μέσα από το τούνελ στο οποίο μας έχουν βάλει να ζούμε. Είναι η εθνική πόλο των γυναικών που με μια συγκλονιστική εμφάνιση νίκησε τη διοργανώτρια Κίνα και κατέκτησε τον παγκόσμιο τίτλο για πρώτη φορά στην ιστορία της. Τα κορίτσια τα κατάφεραν μέσα από τρομερές δυσκολίες και έφτασαν στον παγκόσμιο τίτλο αήττητες αποδεικνύοντας ότι ήταν η καλύτερη ομάδα του τουρνουά.
    Αύριο δε θα αυξηθούν οι μισθοί, δε θα επιστραφούν τα <<κλεμμένα>>, δε θα διαγραφεί το χρέος μας όμως μπορούμε για λίγες ώρες ή και μέρες να χαμογελάμε και να περηφανευόμαστε για αυτά τα κορίτσια που φώναξαν ηχηρό παρών και έκαναν μετά από πολύ καιρό να ακουστεί μια ευχάριστη είδηση στα δελτία ειδήσεων.
    Οι Ρουμπέση, Λιόση, Μελιδόνη, Λαρά ήταν παρούσες και στις τρεις κατακτήσεις <<παγκόσμιων>> μεταλλίων με αυτή την ομάδα (Ολυμπιακό, Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο) και παρέα με τις Κούβδου (τερματοφύλακας του τουρνουά), Ασημάκη, Αντωνάκου, Γερόλυμου, Τσουκαλά και τις άλλες κοπέλες έφτασαν σε μια κορυφή που καμία εθνική ομάδα σε επίπεδο ανδρών και γυναικών δεν σκαρφάλωσε, στην κορυφή του κόσμου.
    Είναι αλήθεια λοιπόν, τα κορίτσια τα κατάφεραν και το έκαναν επιβλητικά δείχνοντας σε όλους μας ότι με δουλειά και οργάνωση μπορούμε να καταφέρουμε πολλά. Στην Ελλάδα του Δ.Ν.Τ και των <<ταξιτζήδων>> στην Ελλάδα των στημένων και του παραγοντισμού ήρθαν αυτά τα κορίτσια και μας έδειξαν ότι υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, μια Ελλάδα που νικά, που παλεύει, που προοδεύει και περηφανεύεται. Η κορυφή του κόσμου λοιπόν τους ανήκει, και ανήκει μόνο σε αυτές σε κανέναν πολιτικό που θα τρέξει στο αεροδρόμιο για να προλάβει να βγει φωτογραφία δίπλα τους. Ανήκει στις αθλήτριες που είναι απλήρωτες χρόνια, χωρίς υποδομές που αμείβονται με εφτακόσια ευρώ, που αγωνίζονται το χειμώνα με θεατές συγγενής και φίλους και στο Γιώργο Μορφέση, τον αρχιτέκτονα αυτής της ομάδας που είναι άνεργος… ένας άνεργος παγκόσμιος πρωταθλητής.
    Μια βαθιά υπόκλιση λοιπόν σε αυτά τα κορίτσια που τα κατάφεραν και μας χάρισαν μια νότα αισιοδοξίας και χαράς σε αυτές τις μαύρες μέρες που ζούμε.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Ασχοληθείτε εσείς με τα στημένα...


Ελλάδα φουλ για μετάλλιο.

…και επιτρέψτε μου να ασχοληθώ με κάτι άλλο, πιο καθαρό και πιο <<αδικημένο>> σε σχέση με το <<βασιλιά των σπορ>> που στην Ελλάδα τουλάχιστον κυκλοφορεί ρακένδυτος.
   Σήμερα το πρωί η εθνική ομάδα πόλο των γυναικών προκρίθηκε στα ημιτελικά του παγκοσμίου πρωταθλήματος υγρού στίβου που διεξάγεται στη Σαγκάη. Το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα νίκησε στον προημιτελικό την χρυσή ολυμπιονίκη του Πεκίνου ομάδα της Ολλανδίας με σκορ 12-10 και σε συνδυασμό με τις τρομερές εμφανίσεις της στον πρώτο γύρο του τουρνουά (όταν και προκρίθηκε απευθείας στην οκτάδα νικώντας με εξαιρετική εμφάνιση την πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ρωσία με 6-5) μας κάνει να ελπίζουμε για ένα μετάλλιο.
   Μια εθνική η οποία ήταν καλύτερη σε όλη τη διάρκεια του αγώνα αν και στο πρώτο οκτάλεπτο από δικά της λάθη βρέθηκε πίσω στο σκορ με 4-3, στα άλλα τρία οκτάλεπτα με όπλο την εκπληκτική της άμυνα και με επιμέρους σκορ 7-1 κατάφερε να προηγείται 10-5 και εκεί που η πλάστιγγα έδειχνε να γέρνει προς το μέρος της ελληνικής ομάδας τρία διαδοχικά από μεριάς Ολλανδίας έκαναν το σκορ 10-8 και παράλληλα το παιχνίδι ντέρμπι με την εθνική μας να παίζει έξυπνα και να κερδίζει τελικά με 12-10.
    Επόμενη αντίπαλος της εθνικής μας στη μάχη της για ένα μετάλλιο είναι η Ιταλία την Τετάρτη. Αξίζει σε αυτό το σημείο να τονίσουμε ότι η συγκεκριμένη ομάδα είναι στην ελίτ του παγκόσμιου πόλο με πολλές επιτυχίες, με σημαντικότερη όλων το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004, ενώ τα τελευταία τρία χρόνια με το Γιώργο Μορφέση στο τιμόνι της έχει μια 4η στο προηγούμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Ρώμη το 2009, 2η στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Ζάγκρεμπ το 2010, ενώ ξεκίνησε τις υποχρεώσεις της σε αυτό το παγκόσμιο με κύριο στόχο την είσοδό της στην οχτάδα, οπότε με η πορεία της μέχρι τα ημιτελικά θεωρείται άκρως επιτυχημένη. 

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

Το κακό μας ριζικό και οι...μικροί Μήτσοι

     Κρίμα, κυριολεκτικά κρίμα, αυτό το παιχνίδι – διαφήμιση για το μπάσκετ τακτικά και παικτικά κατάφεραν πάλι οι γνωστοί κάφροι να κάνουν εαυτόν πρωταγωνιστή και να κλέψουν τη δόξα από αυτούς που πραγματικά το αξίζουν, τον Ομπράντοβιτς, τον Ίβκοβιτς, και τους παίχτες των δύο ομάδων που μας προσέφεραν απλόχερα στο παρκέ ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έχουν γίνει σε επίπεδο τελικών Α1.
     Το παιχνίδι στο ΟΑΚΑ ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς για τον Παναθηναϊκό με τον τραυματισμό του Δημήτρη Διαμαντίδη, γεγονός που άλλαξε αδιαμφισβήτητα την εικόνα του αγώνα από τα πρώτα κιόλας λεπτά, με τον Ομπράντοβιτς να αναγκάζεται να βρει λύσεις από τον πάγκο που πιθανόν να μην τις είχε στο μυαλό του στο σχεδιασμό του αγώνα.
     Με τις δύο ομάδες να περπατάνε κυριολεκτικά σε τεντωμένο σχοινί, ο Παναθηναϊκός έδειξε να ισορροπεί καλύτερα και να βρίσκει βοήθειες από παίχτες που έρχονταν από τον πάγκο κυρίως στην άμυνα με Καϊμακόγλου, Τέπιτς , κερδίζοντας ταυτόχρονα και πολλά επιθετικά ριμπάουντ, και τον Ολυμπιακό να τον ακολουθεί κατά πόδας με εκπληκτικό για μια ακόμη φορά Μπουρούση και αντάξιο συνοδοιπόρο το Μαυροκεφαλίδη,  το προβάρισμα, άλλαζε πολλές φορές χέρια, το ματς οδηγήθηκε σε χιτσκοκικό  φινάλε αντάξιο του ονόματος και της ιστορίας των δύο ομάδων και κυρίως των προσωπικοτήτων που κάθονται στην άκρη των δύο πάγκων.
     Το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση με τον Ολυμπιακό να <<αυτοκτονεί>> χάνοντας σωρεία ελεύθερων βολών στο σημείο που ο Παναθηναϊκός είχε απόλυτο ποσοστό ευστοχίας. Στην παράταση οι σωστές επιλογές στην επίθεση από πλευράς γηπεδούχων καθώς και το λάθος του Σπανούλη που του γλιστράει η μπάλα στα δύο λεπτά πριν τη λήξη και της παράτασης, σημείο καθοριστικό για την εξέλιξη του αγώνα.
     Σε ένα παιχνίδι που κυριάρχησαν οι παίχτες ρολίστες (Φώτσης, Καλάθης, Μαυροκεφαλίδης Παπαλουκάς) δεν έλειψαν βέβαια και τα γνωστά καφριλίκια με προπηλακισμούς και ιπτάμενα αντικείμενα προς τους ανθρώπους του Ολυμπιακού, γεγονότα απαράδεκτα που δεν αρμόζουν σε τέτοιου είδους παιχνίδια. Πρέπει πολύ σοβαρά οι άνθρωποι που έχουν τη διεξαγωγή αυτών των αγώνων υπ’ευθύνη τους να κοιτάξουν να αποβάλλουν αυτά τα στοιχεία που λυμαίνονται το παιχνίδι και δεν επιτρέπουν στους υπόλοιπους υγιώς σκεπτόμενων φιλάθλων και στους παίχτες να γιορτάσουν έτσι όπως ακριβώς αξίζει σε αυτό το άθλημα που μας έχει προσφέρει τόσες χαρές σε όλα τα επίπεδα. Συγνώμη αλλά δεν αξίζουν σε αυτούς τους παίχτες και τους προπονητές (και των δύο ομάδων) τέτοιοι φίλαθλοι, τους αξίζουν πολύ καλύτεροι.
     Στον Παναθηναϊκό η κατάσταση είναι γνώριμη καθώς με το φετινό κατακτά το ένατο συνεχόμενο και το 32ο πρωτάθλημα στην ιστορία του αν και στην αρχή της σεζόν, όπως τόνιζε και ο Ομπράντοβιτς στην συνέντευξη τύπου, κανείς δεν τον πίστευε. Κατάφερε μέσα σε μια σεζόν με πολλά σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή του να κάνει κάτι που πριν εννέα μήνες φάνταζε με όνειρο, πρωτάθλημα Ευρώπης και πρωτάθλημα Ελλάδος με τον Ολυμπιακό να φαντάζει πιο ικανός από ποτέ.
     Ο Ολυμπιακός από την άλλη δεν κατάφερε για μια ακόμη φορά να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του κόσμου του που ανυπομονεί για ένα πρωτάθλημα από το 1997. Μένοντας εκτός φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα από τη Σιένα σε μια σειρά αγώνων που ούτε κατά διάνοια δε… μύριζε αποκλεισμό, η κατάκτηση του πρωταθλήματος από τους παίχτες του Ντούσαν Ίβκοβιτς θα λειτουργούσε ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τις πληγές στο κορμί του μπασκετικού Ολυμπιακού περισσότερο και από την κατάκτηση του κυπέλλου που προηγήθηκε με νίκη επί του αιωνίου και προσφάτως εστεμμένου πρωταθλητή Ευρώπης. Ένας Ολυμπιακός που φαινόταν μετά τις τρεις νίκες επί του Παναθηναϊκού σε τρία διαφορετικά γήπεδα (ΟΑΚΑ, ΣΕΦ, Ελληνικό) να βρίσκεται σε σημείο ικανό να καταφέρει να εκθρονίσει τον Παναθηναϊκό μετά από 14 ολόκληρα χρόνια και με πλεονέκτημα έδρας. Κάτι τέτοιο δεν έγινε ούτε φέτος και φαίνεται ότι ορισμένα πράγματα θα πρέπει να τεθούν στον Ολυμπιακό κάτω από νέα βάση με πρώτο και κύριο τα υψηλά συμβόλαια παιχτών οι οποίοι στην ουσία δεν του έχουν προσφέρει τα αναμενόμενα. 

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

Ο μονόφθαλμος... Παναθηναϊκός

    Η προτελευταία στροφή των πλέι οφ αποτελεί παρελθόν και δε μας έκανε σοφότερους σε σχέση με αυτά που ξέραμε πριν από τους χθεσινούς αγώνες. Ομάδες καταπονημένες, κουρασμένες, θέαμα ελάχιστο και φυσικά που παίχτες που αγωνίζονται λες και κάνουν αγγαρεία συνθέτουν το παζλ αυτών των αγώνων που είναι απορίας άξιο ποιο σκοπό εξυπηρετεί η διεξαγωγή τους.
    Στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός κατάφερε να νικήσει τον ΠΑΟΚ σε ένα παιχνίδι που δε καμία περίπτωση δε θύμιζε ντέρμπι. Ο ΠΑΟΚ ήταν ξεκάθαρο ότι έπαιζε για να πάρει τουλάχιστον την ισοπαλία και αν του καθόταν καμιά αντεπίθεση, με το Σαλπιγγίδη ουσιαστικά να παίζει… μπακ η ομάδα της Θεσσαλονίκης πήρε αυτό που άξιζε στο τέλος έστω κι αν το γκολ με το οποίο νίκησε ο Παναθηναϊκός ήταν αντικανονικό καθώς ο Ζιλμπέρτο Σίλβα ήταν εκτεθειμένος σε μια δύσκολη φάση πάντως για τον βοηθό (ο διαιτητής δεν έχει ευθύνη σε τέτοιες φάσεις).
   Ο Ζιλμπέρτο Σίλβα που αποχαιρέτησε με τον καλύτερο τρόπο τον κόσμο του Παναθηναϊκού που τον αποθέωσε στο τέλος του αγώνα και όπως του έπρεπε θα πάρει το δρόμο της επιστροφής για την πατρίδα του όντας ένας από τους μεγαλύτερους παίχτες που έπαιξαν ποτέ στα ελληνικά γήπεδα. Ένας πραγματικός κύριος που δεν προκάλεσε ποτέ με τη συμπεριφορά του τόσο εκτός όσο και εντός γηπέδων ένας αντί-σταρ που έκανε πολύ αθόρυβη δουλειά και τα λεφτά του τα έβγαλε και με το παραπάνω. Μακάρι να μην είναι από τους τελευταίους, έτσι όπως έχει καταντήσει το πρωτάθλημά μας. Highlight της βραδιάς αποτελεί βέβαια και το χειροκρότημα των φίλων του Παναθηναϊκού την ώρα της αλλαγής του Σαλπιγγίδη ως σημάδι αναγνωρίσης ενός παίχτης που πρόσφερε φορώντας την πράσινη φανέλα, εικόνες που μας έχουν λείψει από τα ελληνικά γήπεδα.
   Ο Παναθηναϊκός μετά και τα χθεσινά αποτελέσματα κρατάει τη τύχη στα … πόδια του για την έξοδο στα προκριματικά του Champions League, με νίκη εναντίον της αποδεκατισμένης ΑΕΚ κατακτά την πρώτη θέση στα πλέι – οφ και ίσως ένα καλύτερο μέλλον κάτι που πριν την αρχή του δευτέρου γύρου φάνταζε ουτωπικό.  
    

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Ποιος τη .....την πόλη έμενα με ενδιαφέρει το χωριό...

  Αν απορείτε με τον τίτλο η απάντηση είναι απλή, είναι η συνήθης νοοτροπία όλων των ελληνικών ομάδων (στο ποδόσφαιρο τουλάχιστον) και μια συζήτηση που φούντωσε με την παρουσία δυο πορτογαλικών συλλόγων στη δεύτερη τη τάξη ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση. Θα μπορούσε ποτέ μια ελληνική ομάδα να φτάσει να ακολουθήσει το παράδειγμα της Μπράγκα και να διεκδικήσει ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο;
  Η απάντηση βρίσκεται και στον τίτλο του κειμένου και έχει να κάνει με τον γνωμικό <<πρωτάθλημα με κάθε τρόπο>> με το οποίο έχουν μπολιαστεί γενιές προέδρων, ποδοσφαιριστών, οπαδών. Τα παραδείγματα ελληνικών ομάδων που δεν έφτασαν φυσικά σε τελικό αλλά όταν κλήθηκαν να <<διαλέξουν>> ανάμεσα στην ευρωπαϊκή καταξίωση και στον εγχώριο τίτλο δε χρειάστηκε δεύτερη σκέψη στο να επιλέξουν το δεύτερο με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από τη Σταντάρ Λιέγης και ενώ στον προηγούμενο γύρο είχε αποκλείσει τη Ρόμα με τον πλέον εμφατικό τρόπο.
   Πέρα από τη νοοτροπία ως λαός δεν είμαστε και πολύ υπομονετικοί και σπάνια προπονητές τεχνικοί διευθυντές ακόμα και ποδοσφαιριστές προλαβαίνουν να παράξουν σοβαρό έργο. Η σωστή οργάνωση ενός ποδοσφαιρικού σωματείου είναι λέξη άγνωστη στους μεγαλοπαράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου αλλά καλώς ή κακώς αυτή είναι η μαγική λέξη που χάρισε στον Πόρτο τον υπ’αριθμόν 4 ευρωπαϊκό τρόπαιο και αυτό την τελευταία 25ετία (1987 το πρώτο της πρωταθλητριών). Πίντο ντα Κόστα είναι το όνομα του προέδρου της ομάδας του Οπόρτο και είναι αναμφισβήτητα ο πιο πετυχημένος μπίζνεσμαν στο χώρο του ποδοσφαίρου που έβγαλε από αυτό πολλά λεφτά στη λογική του <<αγοράζω φτηνά και πουλάω ακριβά>> πόσοι και πόσοι παίχτες άλλωστε δε μοσχοπουλήθηκαν από την Πόρτο και παίζουν σε μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης.
   Σε αυτό το κλίμα της οργάνωσης είναι βέβαια και η εθνική τους ομάδα η οποία και αυτή έχει να επιδείξει σημαντικές επιτυχίες σε όλα τα επίπεδα (3η θέση στο Μουντιάλ του 1966, 4η θέση στο Μουντιάλ του 2006, φιναλίστ του Ευρωπαϊκό του 2004 και συμμετοχή στα ημιτελικά της ίδιας διοργάνωσης το 1984 και 2000). Ακόμα και αν το χάσανε από την εθνική μας ομάδα το 2004 και μάλιστα μέσα στην έδρα τους το γεγονός αυτό δεν τους πήγε πίσω ούτε τους πτόησε ίσα ίσα προκριθήκανε στα τελικά του Μουντιάλ στο οποίο κατέκτησαν και την τρίτη θέση.
   Βεβαίως οι συγκρίσεις μεταξύ ημών και των Πορτογάλων κάθε άλλο παρά άτοπες είναι καθώς είμαστε δυο χώρες με πάρα πολλές ομοιότητες, έχουμε ίδιο πληθυσμό, είμαστε και οι δυο μεσογειακές συνεπώς ως λαοί μοιάζουμε (κάτι το οποίο όσον αφορά το ποδόσφαιρο δεν επιβεβαιώνεται) και φυσικά έχει εισέλθει και η ίδια στη δίνη της δημοσιονομικής κρίσης που ταλανίζει και τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.
    Σαν ποδόσφαιρο εμείς στον αντίποδα, την τρομερή επιτυχία του Euro η οποία δεν ήταν προϊόν κανενός σοβαρού σχεδιασμού αλλά παραγόντων που αυτή τη στιγμή δεν είναι της παρούσης, δεν κοιτάξαμε να της εκμεταλλευτούμε ούτε στο ελάχιστο, αντιθέτως το ποδόσφαιρό μας ως προϊόν και ως θέαμα έχει <<βαλτώσει>> τελείως και έχει καταντήσει ένα πράγμα που δε μπορείς να το δεις ούτε με οδοντογλυφίδες στα μάτια σου. Για αυτούς που θέλουν πιστεύουν τα παραμύθια η ιστορία της Πόρτο τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι κάτι το μαγικό, για όσους ξέρουν το ελληνικό ποδόσφαιρο πολύ καλά γνωρίζουν ότι το παραμύθι αυτό για ελληνική ομάδα δε έχει… δράκο.

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Χρυσή κλωστή και βελονιά...

    Ο τελικός της Ευρωλίγκα έχει μόλις τελειώσει και εκστασιασμένη αρχίζω να τσιρίζω δυνατά, λες και η φωνή θα φτάσει μέχρι τη Βαρκελώνη, εκεί που ο Παναθηναϊκός τελείωσε τη δουλειά που είχε ξεκινήσει το Μάρτιο αποκλείοντας την κάτοχο του τροπαίου, μέγα φαβορί για την επανάληψη και οικοδέσποινα του φετινού final four Μπαρτσελόνα.
    Μέσα στο πλούτο της ελληνική γλώσσας δε νομίζω ότι μπορούν να βρεθούν οι κατάλληλες λέξεις για να περιγραφεί αυτό που έχει καταφέρει ο Παναθηναϊκός τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια στα ευρωπαϊκά παρκέ, είναι κυριολεκτικά ασύλληπτο μια ομάδα από την Ελλάδα της ανοργανωσιάς και του ωχαδερφισμού να αποπνέει υγεία σε όλα τα επίπεδα με οργάνωση την οποία θα ζήλευαν πολλοί σύλλογοι της Ευρώπης. Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά έξι, ναι έξι, το λέω και δεν το πιστεύω, ευρωκούπες έχει καταφέρει να σηκώσει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια ο Παναθηναϊκός κάνοντας πραγματικότητα τους στίχους του ύμνου του <<χαίρεται η Ελλάδα…>>.
    Είναι με σιγουριά, μακράν της δεύτερης, η καλύτερη ομάδα που έβγαλε ποτέ ο ελληνικός αθλητισμός, έχει την τύχη να κάθεται στον πάγκο της ο κορυφαίος προπονητής της γηραιάς ηπείρου (Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς) και να αγωνίζεται με τα χρώματα της ο κορυφαίος αυτή τη στιγμή μπασκετμπολίστας που αγωνίζεται στα ευρωπαϊκά γήπεδα (Δημήτρης Διαμαντίδης).
    Κι όμως η αρχή της σεζόν δεν προδίκαζε με τίποτα την χθεσινή κατάληξη. Η χρονιά που ξεκίνησε με πολύ σημαντικές απώλειες (Πέκοβιτς, Γιασικεβίτσιους και Σπανούλη) με τον τελευταίο μάλιστα να καταλήγει στον <<αιώνιο>> αντίπαλο η ομάδα έπρεπε να κινηθεί με δεδομένα διαφορετικά των προηγούμενων ετών και με τους ειδήμονες να <<φωνάζουν>> για την έλλειψη ικανών εναλλακτικών λύσεων πίσω από το Διαμαντίδη ο προπονητής έκλεισε τα αυτιά του και προτίμησε το… <<εγώ αυτούς έχω και με αυτούς θα παίξω>>. Οι ήττες από Ολυμπιακό, Βαλένθια, Λιέτουβος Ρίτας στο ΟΑΚΑ λίγο έλειψε να ταράξουν την ηρεμία της ομάδας, ώσπου…
   Ώσπου ήρθε η προημιτελική σειρά με τη Μπαρτσελόνα και εκεί πείστηκαν και οι πλέον δύσπιστοι για το μέταλλο αυτής της ομάδας, για την ικανότητα του Ζοτς να βγάζει λαγούς από το καπέλο του, με τις επιβλητικές εμφανίσεις του Καλάθη ο οποίος κυριολεκτικά <<κλείδωσε>> το Ναβάρο,  αλλά και για το μεγαλείο του αθλητή Δημήτρη Διαμαντίδη που έκανε μεγαλειώδης εμφανίσεις στη συγκεκριμένη σειρά αγώνων. Με ταχύτητες μεγάλες που λέει και το τραγούδι ο Παναθηναϊκός τελείωσε έτσι όπως έπρεπε τη δουλεία, και στέφθηκε για μια ακόμη φορά πρωταθλητής Ευρώπης γράφοντας με ολόχρυσα γράμματα ακόμα μια ένδοξη σελίδα στη σπουδαία ιστορία του αλλά και του ελληνικού αθλητισμού γενικότερα που τελευταία ουκ ολίγα έχει τραβήξει, κάνοντας τη μπασκετική και μη Ευρώπη να υποκλιθεί στο μεγαλείο του.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Κύπελλο... ντροπής


   Ούφφφ … άλλος ένας αγώνας – ντροπή για το ελληνικό ποδόσφαιρο τελείωσε και βρήκε νικητή και κυπελλούχο την ΑΕΚ μετά από εννέα χρόνια από την τελευταία κατάκτηση το 2002. Ένας αγώνας που ξεκίνησε με τα χίλια ζόρια και δεν τελείωσε… ποτέ ή μάλλον τελείωσε 7 λεπτά πριν λήξουν και τα εννιά λεπτά των καθυστερήσεων αφού χιλιάδες και όχι 100 ή 200 μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο για άγνωστο λόγο αφού η ομάδα τους ήταν σίγουρη νικήτρια και κυπελλούχος.
     Όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι, κάνεις δεν θα θυμάται αυτό τον αγώνα γιατί πολύ απλά ρυθμός δεν υπήρξε ποτέ με οπαδούς να κόβουν βόλτες ανενόχλητοι μέσα στο γήπεδο και σε κάθε γκολ έμπαιναν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Το ελληνικό ποδόσφαιρο μας επιβεβαιώνει κάθε φορά ότι (δυστυχώς) υπάρχει κι άλλο, πιο κάτω ακόμα, ένα ποδόσφαιρο που πάσχει σε όλα τα μέτωπα, οργανωτικά-διοικητικά, οικονομικά, κτλ. Όταν ένας ‘οπαδός’ φτάνει στο σημείο να κινείται απειλητικά εναντίων οικογενειών των ποδοσφαιριστών και έρχονται στα χέρια με τους ίδιους ε τότε πείτε μου πόσο ακόμα υπάρχει. Θλίβομαι πραγματικά για όλο αυτό το πράγμα που νομίζουμε ότι είναι ποδόσφαιρο, ένας αγώνας που θα έπρεπε να είναι πραγματική γιορτή για το ποδόσφαιρο τον καταντήσαμε πεδίο μάχης και ξεσπάσματος διάφορων τύπων.
   Εισβολές οπαδών, ανελέητο ξύλο, και εικόνες οι οποίες πλέον έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο αλλά κανένας να μη μπορεί να κάνει κάτι για να διορθωθεί κάτι. Είναι κρίμα για τις αγωνίες και την προσπάθεια των 22 ποδοσφαιριστών να μην επικεντρωθεί η προσοχή σε αυτούς παρά σε όλους αυτούς οι οποίοι θεωρούν το ποδόσφαιρο τσιφλίκι τους και καθιστούν τους πραγματικούς λάτρες του ποδοσφαίρου όμηρους των απαράδεκτων συμπεριφορών τους.
   Ένα μεγάλο κρίμα για αυτόν τον μεγάλο παίχτη που σήμερα πανηγύρισε (?) τον πρώτο του τίτλο και αποτίναξε από πάνω την ταμπέλα του loser που του απέδωσαν κάποιοι κακοπροαίρετοι. Ο Νίκος Λυμπερόπουλος ήταν, είναι και θα είναι ένα κόσμημα για το ποδόσφαιρό μας και ένας παίχτης που δεν προκάλεσε ποτέ με τη συμπεριφορά του είτε εντός είτε εκτός γηπέδου, δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι χαίρει εκτίμησης από πλείστους οπαδούς όλων των ομάδων.
   Η ΑΕΚ κατάφερε σήμερα να γιάνει (έστω και για λίγο) τις βαθιές πληγές της από την κατάσταση την οποία την έφεραν διάφοροι που την διοίκησαν κατά καιρούς, αν θα καταφέρει να γιατρευτεί το βλέπω χλωμό.

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Next station...Wembley

    Επόμενος σταθμός για την ταχεία της Βαρκελώνης είναι ο τελικός του Champions League που θα γίνει στο Λονδίνο. Αντίπαλός της θα είναι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε μια επανάληψη του τελικού του 2009 που διεξήχθη στη Ρώμη. Ομάδα φτιαγμένη μέσα από τα όνειρα χιλιάδων ποδοσφαιρόφιλων θαρρείς πως ορισμένες φορές τρέχει με διπλάσια ταχύτητα από οποιαδήποτε ομάδα που βρίσκεται απέναντί της.
    Το χθεσινό παιχνίδι ο Ζοσέ Μουρίνιο προσπάθησε να το πάρει με την ομολογουμένως πετυχημένη τακτική την οποία εφάρμοσε στο τελικό του ισπανικού κυπέλλου μια εβδομάδα νωρίτερα και φάνηκε να του βγαίνει και σε αυτό το παιχνίδι μέχρι της στιγμή της (ανόητης αλλά σωστής) κόκκινης κάρτας που αντίκρισε ο Πέπε στο 61'. Με αριθμητικό πλεονέκτημα πλέον η Μπαρτσελόνα ήταν θέμα χρόνου να καταφέρει να διασπάσει τη Μαδριλένικη άμυνα κάτι που τελικά κατάφερε μετά από ωραία ατομική προσπάθεια του Αφελάι ο οποίος σέντραρε σωστά και ο Μέσι (που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε στο ματς) να γράψει το 1-0 στο 76΄. 
    Το δεύτερο γκολ ήταν απλά ένα ποίημα, ένα δείγμα της ποδοσφαιρικής μαγείας που μπορεί να μας προσφέρει αυτός ο κοντοπίθαρος των μόλις 165 εκατοστών, παίρνοντας τη μπάλα από τη μέση σχεδόν του γηπέδου καθήλωσε την άμυνα της Ρεάλ έχοντας συνεχώς τη μπάλα στα ποδιά και φτάνοντας απέναντι από τον Κασίγιας τον πλάσαρε ιδανικά κάνοντας το 2-0 και παράλληλα όλο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη να υποκλίνεται στο ποδοσφαιρικό του μεγαλείο.