Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Η Ρώμη δε χτίστηκε σε μια μέρα

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν περίμενε την κακή εμφάνιση της Λίβερπουλ με τη Σουόνσι για το Λιγκ Καπ (που άλλαξε χορηγό και όνομα). Ο αποκλεισμός ήταν αναμφισβήτητα ένα πισωγύρισμα καθώς η ομάδα του λιμανιού είχε πραγματοποιήσει καλές εμφανίσεις, κυρίως στο πρωτάθλημα. Ο Μπρένταν Ρότζερς χθες αποφάσισε να δώσει ευκαιρίες σε παίκτες που δε βρίσκονται στα πλάνα του, όπως ο Κόουλ και ο Κάρραχερ και όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος αυτό του στοίχισε, αφού οι «κύκνοι» παρατάχθηκαν με πολλούς από τους βασικούς τους ποδοσφαιριστές.

Αυτό που φάνηκε καθαρά νομίζω είναι ότι οι παίκτες αυτοί δεν είναι σε κατάσταση να βοηθήσουν. Ο Κάραχερ ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς ποδοσφαιριστές στην ιστορία της ομάδας. Τα χρόνια όμως έχουν πια περάσει και καλό θα ήταν και οι φίλοι των «κόκκινων» να τον θυμούνται σαν έναν καλό αμυντικό και όχι ως ένα γκαφατζή γιατί καλώς ή κακώς η τελευταία εντύπωση μένει χαραγμένη. Για τον Κόουλ πλέον έχω παγιωμένη άποψη, είναι ο ποδοσφαιριστής που δεν έχει προσφέρει τίποτα από τότε που ήρθε από την Τσέλσι. Όλα δείχνουν ότι το χθεσινό ήταν το τελευταίο του παιχνίδι με τη φανέλα της Λίβερπουλ.

Εκείνο που πρέπει να προβληματίζει ιδιαίτερα την τεχνική ηγεσία του συλλόγου είναι το γεγονός ότι στο δεύτερο ημίχρονο που μπήκαν Σουάρεζ και Τζέραρντ η ομάδα άρχισε να γίνεται απειλητική και να κάνει σοβαρές ευκαιρίες. Ο Ουρουγουανός επιθετικός και ο αρχηγός των κόκκινων δε μπορούν να βγάλουν μια χρονιά, που σε αντίθεση με την περσινή έχει και ευρωπαϊκά παιχνίδια. Οι νέοι παίκτες που έχουν αρχίσει και παίρνουν πλέον ευκαιρία όπως ο Σέλβεϊ και ο Στέρλινγκ έχουν πολλά παιχνίδια μπροστά τους προκειμένου να «μεγαλώσουν» και να αρχίσουν να αφήνουν το στίγμα τους.

Άλλο ανησυχητικό στοιχείο του παιχνιδιού της Λίβερπουλ είναι η κακή αμυντική της λειτουργία. Σχεδόν σε κάθε παιχνίδι, η ομάδα του Μερσεϊσάιντ δέχεται γκολ, αυτό βέβαια δεν έχει να κάνει με τους ποδοσφαιριστές αλλά με την εν γένει λειτουργία της ομάδας. Ο Σκρτελ και ο Άγγερ (βασικοί φέτος στα περισσότερα παιχνίδια) είναι καλοί αμυντικοί όμως εκείνο  που μετράει είναι και άλλα πράγματα, ο Χοσέ Ενρίκε δεν κάνει την περσινή, πολύ καλή χρονιά, ενώ και ο Κόατες, όταν καλείται να καλύψει κενά κάνει γκέλες, κάτι που δε βοηθά και στην ψυχολογία του καθώς είναι μόλις 22 χρονών.

Είναι πολύ νωρίς ακόμα βέβαια για να ειπωθεί οτιδήποτε ή να στηθεί στον τοίχο ο προπονητής που ούτως ή αλλιώς είχε ένα δύσκολο έργο, να διαδεχτεί τον Κένι Νταλγκλίς, χωρίς τη στήριξη που είχε ο «βασιλιάς», που λόγω του παρελθόντος του στη Λίβερπουλ, ήταν υπεράνω κριτικής από πολλούς. Τα μέχρι τώρα δείγματα γραφής έχουν θετικά στοιχεία αλλά η ομάδα φαίνεται ότι έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά της για να μπει ξανά σε δρόμο επιτυχιών και πρωταθλητισμού, η Ρώμη άλλωστε δε χτίστηκε σε μια μέρα.

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Ξεχάστε ο,τι ξέρατε

Αν κάποιος έλεγε στους φίλους του Παναθηναϊκού ότι μετά την υποδοχή της ομάδας στο ξενοδοχείο «Κάραβελ» και την εκδήλωση λατρείας των 500 και πλέον φιλάθλων των πρασίνων στο πρόσωπο του Ομπράντοβιτς και των παικτών, ότι 40 περίπου μέρες μετά ο μόνος που θα είχε απομείνει από εκείνη την ομάδα θα ήταν ο αρχηγός Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Κώστας Τσαρτσαρής τότε θα τον περνούσαν για τρελό.
Να όμως που ο χειρότερος εφιάλτης έγινε πραγματικότητα και ο πρώτος που εγκατέλειψε την ομάδα ήταν ο στρατηγός της, ο προπονητής Ζέλικο Ομπράντοβιτς που μετά από 13 χρόνια δεν ανανέωσε τη συνεργασία του με τους «πρασίνους». Το γεγονός ότι η υπόθεσή του «τράβηξε» αρκετές μέρες γέμιζε με απαισιοδοξία τους γνωρίζοντες καθώς όλα αυτά τα χρόνια δε χρειάζονταν παρά μόνο πέντε λεπτά για το Σέρβο να τα βρει σε όλα με τους αδερφούς Γιαννακόπουλους. Ο ίδιος βέβαια τόνισε με την ανακοίνωσή του να καταδείξει ότι οι λόγοι του διαζυγίου των δύο πλευρών δεν ήταν οικονομικοί αλλά λόγοι σεβασμού χωρία ωστόσο να γίνεται πιο συγκεκριμένος.
Μετά τον καπετάνιο ακολούθησαν και οι ναύτες του. Ο Μπατίστ, ο Καϊμακόγλου, ο Βουγιούκας και ο Καλάθης θα αγωνίζονται του χρόνου με άλλη φανέλα ενώ και ο Γιασικεβίτσιους με τον Περπέρογλου είναι αμφίβολο αν θα παραμείνουν. Έχουν ήδη χαιρετήσει και οι Μάριτς, Σάτο, Λόγκαν και Σμιθ. Με λίγα λόγια ο Παναθηναϊκός όπως τον ξέραμε, έπαψε να υπάρχει.
Αυτό το οποίο ανησυχεί περισσότερο τους φίλους της ομάδας που επί 15 χρόνια ήταν κυρίαρχη σε Ελλάδα και Ευρώπη είναι το γεγονός ότι η μαγιά που έκανε τους πρασίνους της κορυφαία ομάδα στην Ευρώπη τα τελευταία 15 χρόνια έχει πια χαθεί. Ένα σημαντικό πλεονέκτημα της ομάδα της Αθήνας έναντι των αντιπάλων της, ειδικά του Ολυμπιακού που τα τελευταία χρόνια ενισχυόταν συνεχώς χωρίς όμως αποτέλεσμα ήταν ο ελληνικός κορμός που διατηρούνταν για χρόνια.
Τώρα πια αυτό το χαρτί το έχει ο αιώνιος αντίπαλος και φαίνεται πολύ ισχυρό καθώς με τη βοήθεια των νεαρών παικτών του κατέκτησε την Ευρωλίγκα και το πρωτάθλημα Ελλάδος,  μετά από 15 χρόνια. Μετά λοιπόν από πάρα πολύ καιρό ο Ολυμπιακός μπαίνει στη pole position στο νέο πρωτάθλημα, καθώς αν εξαιρέσει κανείς τον Ντόρσεϊ αλλά και τον Λο (έχει ανανεώσει αλλά μέχρι τις 29 του μήνα μπορεί αν το επιθυμεί και ο ίδιος να υπογράψει σε ομάδα του NBA) έχει κρατήσει τους παίκτες που ήταν πολύτιμα γρανάζια στην πορεία προς την κορυφή. Ανανέωσε για 3 χρόνια ο Πρίντεζης, έμεινε ενώ επιλέγει στο ντράφτ ο Παπανικολάου, ενώ όπως φαίνεται και ο Σπανούλης θα μείνει στην ομάδα του Πειραιά, τουλάχιστον μέχρι να λήξει το συμβόλαιό του (ακούγοντας φήμες για αρκετές ομάδες).
Ο Παναθηναϊκός με νέο προπονητή τον Αργύρη Πεδουλάκη (θα ήταν λάθος να κριθεί αμέσως καθώς δεν είναι Ομπράντοβιτς), καλείται να κλείσει πολλά ζητήματα που αφορούν το ρόστερ του. Έχοντας κλείσει τον Σχορτσιανίτη, τον Μπράμος, τον Πάνκο και τον Ξανθόπουλο (φαίνεται ότι κολλάει του Λάσμε), ο εξάκις πρωταθλητής Ευρώπης πρέπει να κλείσει πολλές τρύπες ακόμα προκειμένου να έχει ένα σύνολο ανταγωνιστικό τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη (ο όμιλος που κληρώθηκε στην Ευρωλίγκα κάθε άλλο παρά εύκολος μπορεί να χαρακτηριστεί).
Είναι δεδομένο ότι θα αποκτηθούν ξένοι παίκτες οι οποίοι θα είναι πιθανόν και πρώτες λύσεις σε όλες (πλην του Διαμαντίδη) θέσεις της πεντάδας. Αυτό που πρέπει να φροντίσουν στο τριφύλλι είναι να αποκτήσουν όσο το δυνατό περισσότερους και καλούς Έλληνες παίκτες για να καταφέρει να χτίσει έναν κορμό που θα μιλάει ελληνικά. Ο άνθρωπος που θα κάθεται στον πάγκο του άλλωστε έχει δουλέψει και έχει αναδείξει πολλούς. Είναι χαρακτηριστικό ότι πλην του Μπράμος, ο Παναθηναϊκός δε διαθέτει ούτε ένα παίκτη από τη δωδεκάδα της εθνικής ομάδα που πήρε μέρος στο Προολυμπιακό τουρνουά της Βενεζουέλας.
Το μεγαλύτερο στοίχημα που πρέπει να κερδίσει ο Παναθηναϊκός είναι αυτό των οπαδών του. Όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο πολλοί από τους φίλους της ομάδας είναι απογοητευμένοι από τη στάση της διοίκησης στο θέμα ορισμένων παικτών που δεν ανανέωσαν τα συμβόλαιά τους. Οφείλουμε πάντως να πούμε ότι στις περιπτώσεις των Καϊμακόγλου και Καλάθη ο κυπελλούχος Ελλάδος δε θα μπορούσε ούτε κατά διάνοια να προσεγγίσει αυτά τα ποσά.
Ο Παναθηναϊκός αποφάσισε να γυρίσει σελίδα. Το είπε μάλιστα και με ανακοίνωσή του ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος που είναι πλέον στο τιμόνι της πιο πετυχημένης ομάδας στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Είναι νωρίς ακόμα για να κρίνουμε τους παίκτες, τον προπονητής αλλά και τη διοίκηση. Όλα θα φανούν στο γήπεδο αλλά όπως φαίνεται και από το πρωί της νέας εποχής που ανέτειλε καλό είναι να κρατάμε τον πήχη πιο χαμηλά απ’ ότι σε άλλα χρόνια

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Θαύμα θαυμάτων

     Κάτι τέτοιες στιγμές σαν τις χθεσινές δεν περιγράφονται εύκολα με λόγια. Οι λέξεις ξεπερνάνε τα πάντα και αυτό που νιώθεις έχει πια σημασία. Αυτό που κατάφερε το βράδυ ο Ολυμπιακός είναι βγαλμένο από τις σελίδες ενός παραμυθιού. Το τέλος αυτή τη φορά ήταν ευτυχές και οι ερυθρόλευκοι πανηγυρίζουν από χθες το δεύτερο ευρωπαϊκό τρόπαιο της ιστορίας τους.
     Όταν η διαφορά έφτασε τους 19 πόντους υπέρ της ΤΣΣΚΑ (53-34) κανείς δεν πίστευε ότι οι παίκτες του Ντούσαν Ίβκοβιτς θα κατάφερναν να αντιστρέψουν την κατάσταση. Εκτός από τους ίδιους βέβαια που όχι μόνο ροκάνισαν τη διαφορά αλλά πήραν μια νίκη που καταγράφεται στα βιβλία της ιστορίας ως η πιο μεγάλη ανατροπή στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
     Για να επιτευχθεί αυτός ο άθλος έπρεπε να πάρουν μπρος τα ελληνόπουλα με μπροστάρη τον Παπανικολάου που από Κωστάκης έγινε Κώστας στην πιο σπουδαία βραδιά της καριέρας του και ο Πρίντεζης που με το τελευταίο νικητήριο σουτ έκανε πραγματικότητα το παιδικό του όνειρο καθότι είναι δηλωμένος οπαδός του Ολυμπιακού. Μαζί τους είχαν πιστούς συμπαραστάτες το Μάντζαρη, τον Σλούκα και τον Σπανούλη.
     Έλληνες, ναι Έλληνες αποδεικνύοντας ότι το μπάσκετ μας ταιριάζει σαν άθλημα. Κοινό σημείο με το δεύτερο ευρωπαϊκό είναι η παρουσία του Ντούσαν Ίβκοβιτς στον πάγκο. Ο Σέρβος τεχνικός έγινε ο γηραιότερος πρωταθλητής Ευρώπης σε ηλικία 69 ετών. Ο μεγάλος αυτός δάσκαλος του μπάσκετ παρέδωσε μαθήματα κοουτσαρίσματος, κάνοντας το Γιόνας Καζλάουσκας να μοιάζει με νεανούδι απέναντι του.
     Η απόλυτη δικαίωση για τους αδερφούς Αγγελόπουλος που σπαταλούσαν χρήματα αφειδώς προκειμένου να δουν την ομάδα τους στην κορυφή και το κατάφεραν με μειωμένο μπάτζετ. Μια ομάδα που ξεκίνησε με μια ήττα με κάτω τα χέρια από τη Μπιλμπάο του Φώτη Κατσικάρη και ολοκλήρωσε την πορεία της φτάνοντας στην κορυφή. Πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων τα προγνωστικά που έδινα φαβορί την καλοπληρωμένη ΤΣΣΚΑ των NBAers Κιριλένκο και Κρίστιτς και του Τεόντοσιτς, του Σισκάουσκας, του Σβεντ, του Χριάπα και των άλλων αστέρων.
     Τώρα οι ερυθρόλευκοι οφείλουν να αλλάξουν το «τσιπάκι» και να επιστρέψουν στην πραγματικότητα. Την Πέμπτη ξεκινάνε οι τελικοί του πρωταθλήματος με αντίπαλο τον πληγωμένο Παναθηναϊκό που δε θα παραδώσει τόσο εύκολα τον τίτλο του. Ο Ολυμπιακός καλείται να παραμείνει προσγειωμένος και να αποδείξει ότι η κατάκτηση της Ευρωλίγκας μόνο τυχαία δεν ήταν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα δούμε μια πολύ καλή σειρά αγώνων, ελπίζουμε χωρίς παρατράγουδα.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Δεν του άξιζε

     Έφτασε στην… πηγή το ελληνικό μπάσκετ να έχει δύο εκπροσώπους στον τελικό της ευρωλίγκας αλλά δεν τα κατάφερε. Θα έχει και έναν τον Ολυμπιακό που χθες το βράδυ πέρασε σα σίφουνας τη Μπαρτσελόνα και ετοιμάζεται για μια ακόμα μεγάλη πρόκληση την Κυριακή με αντίπαλο την ΤΣΣΚΑ.
     Οι πράσινοι από την άλλη δεν τα κατάφεραν απέναντι στη "ρώσικη αρκούδα". Ξεκίνησαν ιδανικά το παιχνίδι και με ένα πρώτο δεκάλεπτο που θύμισε κάτι από Βερολίνο κατάφεραν και έβαλαν δύσκολα στη ρώσικη ομάδα αποδεικνύοντας ότι όταν μιλάμε για ένα τόσο υψηλό επίπεδο, τα φαβορί και τα αουτσάιντερ είναι στα χαρτιά.
     Το βασικό σχέδιο του Ζέλικο Ομπράντοβιτς ήταν ο περιορισμός του Αντρέι Κιριλένκο που είναι ένας από τους κύριους άξονες του παιχνιδιού της ομάδας του Γιόνας Καζλάουσκας. Στην αρχή του αγώνα αυτό συνέβη και η άμυνα του Παναθηναϊκού έπαιρνε άριστα. Το ίδιο και η επίθεση που με 29 πόντους έδειχνε ότι μπορεί να βοηθήσει τα μέγιστα για τη νίκη.
     Στο δεύτερο δεκάλεπτο ήρθε η καταστροφή. Ο πρωταθλητής Ευρώπης βραχυκύκλωσε στην επίθεση από τα ψηλά κορμιά της ΤΣΣΚΑ και πέτυχε μόλις 5 πόντους κλείνοντας το ημίχρονο με βραχεία κεφαλή (34-32).  Στα υπόλοιπα λεπτά του αγώνα το παιχνίδι κύλησε με τον Παναθηναϊκό να κρατάει κάποια διαφορά και τους Ρώσους να ακολουθούν μέχρι και το τελευταίο δίλεπτο που ένα τρίποντο του τεράστιου Σαρούνας Γιασικεβίτσιους έστειλε τη διαφορά στο +4 (64-60) και τον Παναθηναϊκό με το ένα πόδι στον τελικό. Σε εκείνο το χρονικό σημείο απανωτά διαιτητικά λάθη έδωσαν την ευκαιρία στην ΤΣΣΚΑ να προσπεράσει στο σκορ και πετύχει τελικά τη νίκη που της έδωσε και την πρόκριση για τον μεγάλου τελικό.
   Πραγματικά δεν άξιζε στον Παναθηναϊκό τέτοιος αποκλεισμός. Ούτε στο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους που στα 36 του βάλθηκε να δείξει σε όλους για ποιο λόγο θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Ευρωπαίους παίκτες. 
      Όπως είδατε δε στάθηκα καθόλου στη διαιτησία. Το ίδιο έκανε και ο Ζελικό Ομπράντοβιτς στη συνέντευξη τύπου. Είναι μεγάλος προπονητής και ξέρεις πώς να διαχειρίζεται τέτοιες καταστάσεις. Αν ο Παναθηναϊκός είχε περισσότερη βοήθεια από τον πάγκο του (Σμιθ, Βουγιούκας, Καλάθης, Λόγκαν), αν ο Μπατίστ ήταν σε καλύτερη κατάσταση και δεν έκανε 2-3 αβίαστα λάθη, αν η μπάλα δεν κολλούσε στα χέρια του Διαμαντίδη στην τελευταία επίθεση του αγώνα ο Παναθηναϊκός θα έπαιρνε μια σπουδαία νίκη και θα έγραφε άλλη μια ολόχρυση σελίδα στην ήδη πλούσια ιστορία του. Το μεγάλο κρίμα και το γιατί είναι ότι ήταν και ψυχολογικά και σωματικά προετοιμασμένος για μια ακόμα υπέρβαση, σαν αυτή που έκανε πέρυσι όταν έριξε στο καναβάτσο, με μειονέκτημα έδρας κιόλας, την πρωταθλήτρια Ευρώπης Μπαρτσελόνα στο δρόμο προς το 6ο αστέρι του.

ΥΓ. Για τον Ολυμπιακό θα γράψουμε μετά τον μεγάλο τελικό. Μέχρι τότε καλή του επιτυχία
ΥΓ2 Ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλη ομάδα και ξέρει πολύ καλά ότι πρέπει να γυρίσει το διακόπτη. Επιστροφή στους τελικούς του πρωταθλήματος που είναι άλλωστε ένας ακόμα στόχος.

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Πιο ομάδα από ποτέ


   Στην αρχή ήθελα να γράψω για την τεράστια επιτυχία του Ολυμπιακού με την πρόκρισή του στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας. Η αλήθεια είναι ότι έχετε ακούσει κι έχετε διαβάσει τόσα πολλά που δε θα σας έλεγα και κάτι καινούργιο. Ο κίνδυνος του να γίνω βαρετή αλλά και να αναμασήσω κάτι που ήδη έχετε διαβάσει επικράτησε της επιθυμίας μου να γράψω για την πρόκριση του Ολυμπιακού.
   Πλέον η ομάδα του Πειραιά έχει μπροστά την τεράστια πρό(σ)κληση του φάιναλ φορ της Κωνσταντινούπολης. Εκεί που ήδη την περιμένει η Μπαρτσελόνα σε ένα παιχνίδι που ναι μεν οι ομάδες είναι οι ίδιες με αυτές που αγωνίστηκαν στον τελικό του 2010 αλλά δεν έχουν καμία σχέση με τότε. Τουλάχιστον η ομάδα του Ντούσαν Ίβκοβιτς είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που έπαιξε στον τελικό του Παρισιού.
   Ρίχνοντας μια ματιά στο ρόστερ της ομάδας της Καταλονίας καταλαβαίνεις ότι είναι φαβορί, στα χαρτιά τουλάχιστον. Έχοντας το Ναβαρό σε καλή κατάσταση σε σχέση με το πώς ήταν όταν επέστρεψε από τον τραυματισμό του αλλά και τον Μαρσελίνιο Χουέρτας, έναν παίκτη που έλειπε από τη περιφέρεια οι Καταλανοί θα προσπαθήσουν να καταφέρουν ότι και την προηγούμενη φορά που βρέθηκαν σε φάιναλ φορ, να σηκώσουν την κούπα.
   Η ομάδα του Πασκουάλ διαθέτει επίσης μια εξαιρετική φρόντ λάιν με παίκτες που είναι φόβητρα για κάθε άμυνα (Βάσκεθ, Πέροβιτς, Μάικλ και Λόρμπεκ) αλλά ικανοί να απειλήσουν και με μακρινά σουτ. Βεβαίως το γεγονός αυτό δε σημαίνει ότι η ομάδα του Πειραιά θα πάει στην Πόλη για να παίξει στο μικρό τελικό. Ίσα ίσα που σε ένα παιχνίδι όλα μπορούν να γίνουν, οι παίκτες άλλωστε του Ίβκοβιτς έχουν δείξει ότι μπορούν μα την ενέργεια αλλά και την εξαιρετική άμυνα που παίζουν να διεκδικήσουν κάτι καλό από τη Μπαρτσελόνα.
Θα σας θυμίσω απλά ότι πριν τη σειρά με τη Σιένα φέτος, οι Ιταλοί ήταν το φαβορί, όπως και οι ερυθρόλευκοι πέρσι στην αντίστοιχη φάση. Τα τρομερά μωρά του Ίβκοβιτς απέδειξαν ότι αν θέλεις και έχεις πείσμα μπορείς να τα καταφέρεις. Λέτε; 

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Αοιδοί και (ψευτο)παλληκάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια


   Για όλα φταίει ο Νταλάρας τελικά σε αυτή τη χώρα. Ο Γιώργος Νταλάρας έχει γίνει τις τελευταίες μέρες θύμα επιθέσεων από τραμπούκους. Δεν είναι η πρώτη φόρα και δυστυχώς δε θα είναι και η τελευταία. Το ποιος είναι ο τραγουδιστής και τι πορεία έχει ακολουθήσει στο ελληνικό και όχι μόνο πεντάγραμμο δε θα το κρίνω εγώ. Το θέμα δεν είναι ο Νταλάρας, ο οποίος πήγε για να κάνει τη δουλειά του. Το θέμα είναι πολύ πιο βαθύ και εστιάζει στο πως αλλά και που βαδίζει η ελληνική κοινωνία στο πλαίσιο της οικονομικής κατάστασης που επικρατεί στη χώρα αυτή την εποχή.
   Τον Νταλάρα κανένας άλλος δεν τον έφτασε στην κορυφή παρά όλοι αυτοί που τον γιαούρτωσαν και του πέταξαν καρέκλες στο Ίλιον. Όπως και οι ίδιοι άνθρωποι επιτίθενται σε ανθρώπους που έχουν ψηφίζει και είναι μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου. Μπορεί και να πιστεύουν ότι ο τραγουδιστής εκφράζει κάποια πολιτική, είναι πολιτικός και όχι καλλιτέχνης.  
   Σε αυτό που πρέπει να εστιάσουμε πραγματικά δεν είναι το πρόσωπο αλλά η πράξη. Η βία και ειδικά η τυφλή αποτελεί ένα σημάδι ότι βαδίζουμε σε μονοπάτια επικίνδυνα, λειτουργεί ως επιβεβαίωση αυτοκαταστροφής. Η βία δείχνει φόβο, για τον Νταλάρα, για το διπλανό μας που μπορεί να μας κλέψει, για τον “κακό Γερμανό” που μας μισεί. Θα αρχίσουμε να γιαουρτώνουμε ο ένας τον άλλον επειδή φοβόμαστε. Είναι το κύριο συστατικό ενός εμφυλίου πολέμου. Δε θέλω να γίνω μάντης κακών αλλά το χέρι που ασκεί βία είναι ζήτημα χρόνου με τι θα οπλιστεί.
   Όλα αυτά βέβαια είναι ένας φαύλος κύκλος που δεν ξέρουμε που θα οδηγήσει. Όλοι αυτοί που επιτέθηκαν στον Νταλάρα νομίζουν ότι είναι μια ανατρεπτική πράξη το να αλλάζεις το χρώμα του σακακιού του τραγουδιστή. Για όλη αυτή την εικόνα κάποιοι έχουν ευθύνη και έχουν ονοματεπώνυμο. Οι κύριοι που μας έβαλαν εδώ αλλά και που διαχειρίζονται αυτή την κατάσταση είναι αυτοί που πρέπει να κοιτάξουν τον καθρέπτη τους για να βρουν τον ένοχο.
   Κανείς βέβαια δεν έχει την ψυχραιμία να το παραδεχτεί αλλά και να κάνει το οτιδήποτε για να αλλάξει την κατάσταση είτε στην κοινωνία είτε στην οικονομία. Στην Ισλανδία έχει ξεκινήσει η δίκη του πρωθυπουργού που οδήγησε τη Σκανδιναβική χώρα στη χρεωκοπία. Στη μικρή μας χώρα ο ομόλογός του δεν πρόκειται να κάτσει στο σκαμνί με καμία κυβέρνηση. Για αυτό το λόγο θα πηγαίνουμε πλέον σε συναυλίες εφοδιασμένοι με ομπρέλες για να μη μας έρθει κανένα αντικείμενο στο κεφάλι.
   Η Ελλάδα δεν είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που είναι στη δίνη της κρίση ή είναι υπό την εποπτεία του ΔΝΤ. Πολλές από αυτές ήταν πιο φτωχές από την πατρίδα. Πουθενά όμως δε γίνονται αυτά που συμβαίνουν εδώ. Το να μη σου αρέσουν οι απόψεις του άλλου δικαίωμα σου, δεν έχει όμως δικαίωμα να τον προπηλακίζεις και να τους εκσφενδονίζεις οτιδήποτε πιάσεις τα χέρια σου. Οι πράξεις αυτές δεν κρύβουν θυμό παρά μίσος και το μίσος δεν οδήγησε πουθενά. Εγώ όμως αναρωτιέμαι προς τα πού βαδίζει μια χώρα, στην οποία δε μπορεί να τραγουδήσει ένας τραγουδιστής, καίγονται κινηματογράφοι και που σε μέρα απεργίας πρέπει να κάνεις 3 ώρες για να φτάσεις στη δουλειά σου. 

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Όχι δάκρυα για αυτή την ομάδα



Δεν τα κατάφερε η εθνική ομάδα γυναικών στο πόλο να στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης. Στο τελικό του Αϊντχόφεν ηττήθηκε με 13-10 και πήρε το δεύτερο συνεχόμενο ασημένιο μετάλλιο στη διοργάνωση (είχε προηγηθεί αυτό στο Ζάγκρεμπ το 2010). Η Ιταλία μπήκε φουριόζα στον τελικό και κατάφερε να κερδίσει την Παγκόσμια Πρωταθλήτρια.

Για αυτήν την εθνική όμως δε χρειάζονται δάκρυα. Η ομάδα αυτή μας έχει κάνει πολλάκις περήφανους. Είναι η μόνη εθνική ομάδα της χώρας μας που έχει δώσει τα παρών σε τρεις συνεχόμενους τελικούς μεγάλων διοργανώσεων. Οι γοργόνες του Γιώργου Μορφέση έχουν καταφέρει μέσα σε τρία χρόνια απίστευτα πράγματα. Έχουμε και λέμε 4η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ρώμης το 2009, 2η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Ζάγκρεμπ, 1η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Σαγκάη, 2η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Αϊντχόφεν. Καμία άλλη ομάδα δεν έχει δείξει τέτοια σταθερότητα.

Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη και τις δυσκολίες της προετοιμασίας των κοριτσιών η πρόκριση και μόνο στον τελικό συνιστά επιτυχία. Τα κορίτσια πήγαν με στόχο την πρόκριση στα ημιτελικά και το εισιτήριο στο προολυμπιακό της Τεργέστης (15-22 Απριλίου), και τα κατάφεραν, με σβηστές μηχανές παίρνοντας παράλληλα την πρόκριση και για το Ευρωπαϊκό του 2014 στη Βουδαπέστη και το Παγκόσμιο του 2013 στη Βαρκελώνη. Εκεί που θα έχει την ευκαιρία να προσθέσει κι άλλες επιτυχίες στο ενεργητικό της αφού έρχονται και άλλες γενιές εξίσου καλές (μένει να αποδειχθεί και στην πράξη).

Επόμενο ραντεβού για αυτήν την ομάδα θα είναι στην Τεργέστη που τα κορίτσια θα διεκδικήσουν την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Αυτός άλλωστε είναι ο μεγάλος στόχος αυτής της παρέας που έχει κάνει περήφανους όλους τους Έλληνες. Αν καταφέρει και πάρει τελικά του εισιτήριο για τη γιορτή του αθλητισμού τότε έχει μεγάλες πιθανότητες να πετύχει κάτι καλό και στην πρωτεύουσα της Αγγλίας. Άλλωστε για πολλές από τις κοπέλες η συμμετοχή σε μια Ολυμπιάδα είναι ένα από τα απωθημένα τους.

Η εικόνα των διεθνών μας να είναι απογοητευμένες παρά τη μεγάλη τους επιτυχία λέει πολλά. Οι κοπέλες αυτές θα δώσουν μάχη μέχρι την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους για να πετύχουν ακόμα ένα στόχο και να ανεβάσουν τη χώρα μας ψηλά.

Υ.Γ Ελπίζω η πολιτεία να σταθεί αρωγός στη νέα προσπάθεια των κοριτσιών.
Υ.Γ2 Ακόμα ένα καταπληκτικό τουρνουά για την Αλεξάνδρα Ασημάκη. Το κορίτσι είναι απλά φαινόμενο