Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Οφσάιντ, τι ειν΄ τούτο;;;

Έχεις πάει στο γήπεδο πολλές φορές μαζί με τον άνδρα σου. Έχεις καθίσει κι έχεις δει μαζί του πάρα πολλούς αγώνες ωστόσο το οφσάιντ παραμένει για εσένα μια έννοια άγνωστή. 

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

(Σαβι)όλα ή τίποτα

Είναι ωραίο πράγμα η μνήμη. Σε βοηθάει να θυμάσαι πράγματα που μπορεί να είναι δυσάρεστα για άλλους σου δίνουν όμως χρήσιμα μαθήματα.

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Τάκη, προκριθήκαμε!!!

Κι όμως φίλε Τάκη είναι αλήθεια, πριν ακόμα κλείσεις τα 25 θα έχει δει την εθνική Ελλάδος στο ποδόσφαιρο σε τρια Euro (το ένα το σήκωσε κιόλας) και δύο Μουντιάλ.

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

O νόμος και το χάρισμα!!

Ο νόμος του ποδοσφαίρου αναφέρει ότι αν κάνεις πολλές ευκαιρίες και τις χάνεις τότε θα φας το γκολ.  Είναι σαν την πλέον διάσημη φράση του Κοέλιο (που έχει πάρει πολύ κόσμο στο λαιμό του) αν δεν τύχει, δεν τρέχει κάτι, αν όμως τύχει τότε τη χρησιμοποιούνε όλοι.

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

His way

Όταν είσαι ουδέτερος τέτοια παιχνίδια τα απολαμβάνεις. Γκολ, ανατροπές, δοκάρια, πέναλτι, διαμαρτυρίες συνιστούν τα υλικά για ένα ματς «ροκ», όπως χαρακτηρίζεται από τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους.

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Πώς να εμπιστευθείς κάτι που κυλάει??

Τελικά η μπάλα παίζει πολύ περίεργα παιχνίδια. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να την εμπιστεύεσαι. Ο Τάκης αναφέρει ότι ένας λόγος παραπάνω είναι ότι η μπάλα είναι γένους θηλυκού. Προσπερνώντας τις φαλλοκρατικές αντιλήψεις επαναφέρουμε τις απορίες.

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Ρε συ αυτοί κερδίζουν

Τα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα συνεχίστηκαν μετά το διάλλειμα των εθνικών ομάδων και πολλές ομάδες δεν επηρεάστηκαν στο παραμικρό με τη διακοπη. Μια από αυτές είναι και η Άρσεναλ.

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Μέλι μέλι και τηγανίτα τίποτα.

Όλος ο φίλαθλος κόσμος περίμενε το χθεσινό ντέρμπι στο μπάσκετ. Όλη την εβδομάδα δεν έλειψαν τα υπονοούμενα, οι δηλώσεις και οι προκλήσεις. Τελικά όπως αποδείχτηκε πολύ κακό για το τίποτα.

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

20+1 πράγματα που δεν πρέπει να κάνετε όταν ο άντρας σας βλέπει μπάλα

Γυρίζεις σπίτι από το φροντιστήριο των παιδιών που είχες πάει για ενημέρωση. Στο σαλόνι κάθεται ο άνδρας σου με συνηθισμένη «παρέα». Μια μπύρα και ένα σουβλάκι (λες και δεν είχε φαΐ στο ψυγείο). Ξέχασες ότι σήμερα είναι Τέταρτη κι παίζει ο Θρύλος στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

Oops they did it again!!

Ένα από τα καλά του να ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο είναι ότι κάνει εξάσκηση και στις μαθηματικές σου γνώσεις. Με τις συνεχόμενες νίκες παραδείγματος χάριν μαθαίνεις τέλεια την προπαίδεια του 3. Όπως οι οπαδοί της Ρόμα που βλέπουν την ομάδα τους να έχεις 7 συνεχόμενες νίκες και να μετρά 21 βαθμούς που τη φέρνει στην κορυφή του ιταλικού πρωταθλήματος.

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

1 (Μήτρογλου) + 1 (Ρομπέρτο) = "2"

Κοίτα να δεις πώς τα φέρνει η ποδοσφαιρική ζωή. Πριν δυο εβδομάδες ο Ολυμπιακός υποδεχόταν την Παρί, έκανε την καλύτερή του εμφάνιση για ένα ημίχρονο (στο δεύτερο δεν εμφανίστηκε καν) έχασε με 4-1 και έμεινε στην μισή καλή εμφάνιση.

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Μωρέ λες..??

Μου αρέσουν οι ομάδες που δεν είναι πολυδιαφημισμένες. Που δεν τις περιμένουν πολλοί κι όμως μπορούν και παράγουν καλό ποδόσφαιρο και κάνουν όλο τον κόσμο να ασχοληθεί μαζί τους.

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ

«Εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ» τραγουδούσε σε μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου η Βίκυ Μοσχολιού. Αυτός ο στίχος είναι γραμμένος και σε έναν τοίχο εξωτερικά του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, της έδρας του Παναθηναϊκού.

Εσύ τι ξέρεις από (Ευρω)μπάσκετ;;

Αν έχεις αγόρια ,αυτές τις μέρες θα σου πήραν την τηλεόραση για να δουν την εθνική. Αν δεν έχεις αγόρια σίγουρα θα το έκανε ο άνδρας σου.

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Μέγας είσαι Τόνυ και θαυμαστά τα έργα σου

Η αλήθεια είναι μας ξενέρωσε η εθνική μπάσκετ αλλά αυτό δε στάθηκε ικανό να μην ενδιαφερθούμε για το Ευρωμπάσκετ. Ο Τάκης βέβαια είδε μόνο τον τελικό αλλά αυτός έχασε γιατί έγιναν πολλοί ωραία παιχνίδια σε όλους τους αγώνες.

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Θα ήταν αμαρτία!!

Μου τη δίνουν στα νεύρα οι άδεια εξέδρες. Χτυπάνε άσχημα στο μάτι. Άσε που επιδρούν αρνητικά στους παίκτες. Είναι σα να παίζεις θέατρο σε άδεια καθίσματα ή να δίνεις διάλεξη σε μηδαμινό ακροατήριο.

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Σ' έστησαν σε μια γωνιά (του κόρνερ)

Μετά από τέτοια ήττα τι να γράψεις πραγματικά. Είχα ετοιμαστεί για τη μεγάλη πρεμιέρα του Τσάμπιονς Λιγκ όσο καλύτερα μπορούσα και ο Ολυμπιακός με απογοήτευσε.

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Λήξ'το τώρα

Όταν δεν έχει ενδιαφέρον δεν έχεις όρεξη να δεις ακόμα και την ομάδα σου. Έλα τώρα φίλε αναγνώστη, αν δεν είσαι Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ ποσώς σε ενδιαφέρει η τροπή του πρωταθλήματος. Φαίνεται άλλωστε και από το γεγονός ότι όλη η ποδοσφαιρική Ελλάδα ασχολείται με τη συμπαθέστατη κατά τα άλλα οπαδό του ΟΦΗ (όχι Τάκη δεν εμπεριέχει ίχνος ζήλιας το συγκεκριμένο σχόλιο).

Χίλιες φορές αλίμονο

Σήμερα απέφυγα να φάω κατά τη διάρκεια του αγώνα για να αποφύγω τυχόν πνιγμό. Κόντεψα να τον πάθω στο προηγούμενο παιχνίδι με την Ισπανία εν μέσω των πανηγυρισμών. Τελικά δεν τον απέφυγε η εθνική ομάδα μπάσκετ που παραδόθηκε στη Σλοβενία, σχεδόν αμαχητί.

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Ψυχή βαθιά

­Το τέλος του ματς σε βρίσκει να θες να κάνει τσιγάρο. Κι ας μην έχει ακουμπήσει ποτέ γόπα στα χείλη σου. Ούτε καν για δοκιμή.

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Αντέχεις;;;

Δύσκολο να πρέπει να δεις αγώνα το μεσημέρι. Πρέπει να μαγειρέψεις, να πλύνεις τα πιάτα και να βάλεις κι ένα πλυντήριο για να απλώσεις στο ημίχρονο. Τελικά κατάφερα να δω την εθνική στο μπάσκετ προλαβαίνοντας στο τσακ το πρώτο τζάμπολ στις 3 και μισή. Με την απογοητευτική εμφάνιση της εθνικής και την ήττα μου έκατσε βαρύ το μεσημεριανό μενού.

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Την τσάντα μου, τα χάπια μου κι ένα ταξί να φύγω

Μεγάλη εθνική ανάταση με έχει πιάσει τις τελευταίες μέρες. Κάτι τα παιχνίδια του Ευρωμπάσκετ κάτι το χθεσινό παιχνίδι με το Λιχτενστάιν, τη στιγμή μάλιστα που είχαμε ρεπό στο μπάσκετ (δεν ξέρω αν έγινε επίτηδες) ήρθε κι έδεσε το γλυκό.

Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου

Μεγάλο ζόρι πρέπει να τραβάει τις τελευταίες μέρες ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Αυτό το ωραίο (προσωπικά δε μου αρέσει) το παιδί από την Πορτογαλία που ο άκαρδος ο Φλορεντίνο Πέρεθ έχει βαλθεί να το κάνει τη ζωή δύσκολη.  Πάνω που ξεφορτώθηκε τον Ζοσέ που όλο τον αμφισβητούσε τσουπ να σου σκάει μύτη ο Ουαλός. Και να πεις ότι είναι και κανένας ωραίος, σαν καλικάντζαρος μοιάζει πανάθεμά τον.

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Το γκολ της τιμής

Έπρεπε να έρθει η τελευταία μέρα των μεταγραφών προκειμένου η Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ και η Άρσεναλ να ενισχυθούν σημαντικά. Οι πρωταθλητές Αγγλίας απόκτησαν τον Μαρουάν Φελαϊνί, έναν ποδοσφαιριστή που ο Ντέιβιντ Μόις τον ήθελε διακαώς και οι «κανονιέρηδες» πήραν από την Ρεάλ Μαδρίτης τον Μεσούτ Οζίλ, έναν παίκτη που την ανεβάζει σίγουρα επίπεδο (τουλάχιστον θεωρητικά). Αμφότερες αυτές οι μεταγραφές μπορούν να μπουν στη λίστα με τις «μεταγραφές του καλοκαιριού».

Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

Το γαλλικό κλειδί

Παρακολουθώντας τα τρία πρώτα παιχνίδια της Γιουβέντους για τη φετινή σεζόν (το σούπερ καπ και τα 2 παιχνίδια πρωταθλήματος) εύλογα σου δημιουργείται η απορία. Πώς άφησε ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον να του φύγει ο Πολ Πογκμπά.

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Τα αν ενός αποκλεισμού

Αν ο ΠΑΟΚ έπαιζε με κόσμο στην Τούμπα θα είχε περάσει. Αν η ομάδα της Θεσσαλονίκης είχε ενισχυθεί με έμπειρους παίκτες θα είχε περάσει. Αν ο Στοχ ήταν πιο εύστοχος θα είχε περάσει.

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Ραγισμένη βιτρίνα

Ένα tweet του Matt Dickinson (ανταποκριτής της εφημερίδας Times) με έβαλε σε σκέψεις. Ανέφερε ότι στην πρεμιέρα της αγγλικής Premier League μόλις το 1/3 των παικτών ήταν από την Αγγλία. Είναι πλέον φανερό ότι αν και οι Άγγλοι διαθέτουν το καλύτερο και πιο ακριβό πρωτάθλημα στον κόσμο, σε επίπεδο παικτών (ως εκ τούτου εθνικών ομάδων) αλλά και προπονητών για να το επεκτείνω πάσχουν και μάλιστα σημαντικά. 

Ας ξεκινήσουμε από τα γνωστά και αυταπόδεικτα. Οι Άγγλοι ήταν αυτοί που «ανακάλυψαν» το ποδόσφαιρο (προφανώς είναι μύθος γιατί αναφορές για αντίστοιχο παιχνίδι με μπάλα υπάρχουν και στην Κίνα αρκετούς αιώνες πριν αλλά και στην αρχαία Ελλάδα). Ακόμα κι αν δεν ήταν αυτοί που το ανακάλυψαν σίγουρα ήταν αυτοί που το έβαλαν σε καλούπια και εφάρμοσαν τα πρώτα συστήματα και τους πρώτους κανονισμούς (η πρώτη άλλωστε προπονητική μεγαλοφυΐα είναι Άγγλος,  ο περιβόητος Χέρμπερτ Τσάπμαν που εφάρμοσε το λεγόμενο “WM” αρχικά στη Χάρντερσφίλντ κι έπειτα στην Άρσεναλ). Το πρώτο επίσημο παιχνίδι εθνικών ομάδων άλλωστε είναι το Αγγλία-Σκωτία (σκορ 0-0 για όποιον ενδιαφέρεται)


Αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου θα μάθει για πολύ σπουδαίους προπονητές (Μπράιαν Κλαφ, Σερ Ματ Μπάσμπυ, Μπομπ Πέισλυ κτλ.) και για πολύ σπουδαίους παίκτες (Σιρ Μπόμπι Τσάρλτον, Κέβιν Κίγκαν, Πίτερ Σίλτον κτλ.).  Όλοι αυτοί απασχόλησαν την ποδοσφαιρική κοινή γνώμη προηγούμενες δεκαετίες. Αν όμως κάποιος προσπαθήσει να βρει παίκτες και ιδιαίτερα προπονητές που να του γεμίζουν το μάτι σήμερα θα πρέπει σίγουρα να στύψει καλά το μυαλό του.

Αν μπορούμε να κάνουμε μια αναγωγή για την οικονομία της κουβέντας θα μπορούσαμε να πούμε ότι το αγγλικό πρωτάθλημα έχε κάνει ακριβώς τα αντίθετα από το γερμανικό, που φέτος είχε τις δύο πρώτες ομάδες της βαθμολογίας στον τελικό του Champions League. Επένδυσε και μεγαλούργησε πάνω στο «ντόπιο προϊόν». Τα σπουδαία έσοδα που έχει κάθε χρόνο η Πρέμιερ Λιγκ από την αναμετάδοση του πρωταθλήματος σε όλα τον κόσμο αλλά και το καταπληκτικό τους μάρκετινγκ έχει κάνει τις ομάδες τους τις πιο πλούσιες του κόσμου. Είναι ενδεικτικό ότι στην πρόσφατη  λίστα του Forbes  η Αγγλία έχει 5 ομάδες στις πρώτες δέκα (11η η Τότεναμ και 20η η Νιούκαστλ).
Είναι λογικό λοιπόν οι ομάδες του αγγλικού πρωταθλήματος να ξοδεύουν αφειδώς προκειμένου φέρουν «ο,τι καλύτερο κυκλοφορεί» και να κάνουν το προϊόν τους πιο ελκυστικό. Κάπως έτσι οι ακαδημίες και η σωστή λειτουργία παραγωγής παικτών έχει πάει περίπατο εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Είναι χαρακτηριστικό ότι το τελευταίο παιδί-θαύμα του αγγλικού ποδοσφαίρου ο Γουέιν Ρούνεϊ είναι πια 28 ενώ πλέον δε χρειάζεται να μιλήσουμε για την πορεία του τελευταίου Άγγλου νικητή της χρυσή μπάλας Μάικλ Όουεν (ίσως οι πολλαπλοί τραυματισμοί του αποτελούν ένα ελαφρυντικό). Τη στιγμή μάλιστα που Ισπανοί και Γερμανοί (κυρίως) παράγουν συνεχώς νέους πρωταγωνιστές.

Η κάκιστη αυτή νοοτροπία των Άγγλων ως προς την παραγωγή παικτών δε θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη και την εθνική τους ομάδα. Ή μάλλον όλες τις εθνικές τους ομάδες, όλων των ηλικιών. Σε επίπεδο ανδρών η μεγαλύτερή τους επιτυχία είναι η κατάκτηση του Μουντιάλ του 1966 (που ήταν διοργανωτές) αλλά πέραν τούτου ουδέν. Η επόμενη μεγάλη επιτυχία της αποτελεί η πρόκρισή της στα ημιτελικά του 1990 όταν και έχασε από την μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια Γερμανία στα πέναλτι. Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα δεν έχει κατακτήσει ποτέ, ενώ η καλύτερη πορεία της είναι μέχρι τα ημιτελικά το 1996. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη διοργάνωση του 2008 δεν κατάφερε να προκριθεί.

Στις μικρές ηλικίες το πράγμα δεν είναι καλύτερο. Η πιο πρόσφατη επιτυχία των μικρών της εθνικών ήταν το 2010 όταν και κατέκτησε το Euro κάτω των 17 ετών. Ήταν φιναλίστ στο Euro κάτω των 21 το 2009 αλλά για να βρούμε άλλη επιτυχία φτάνουμε στο 1982 και το 1984 όταν και κατέκτησε πάλι στην ίδια ηλικία το Euro δύο φορές συνεχόμενες. Στο πρόσφατο Μουντιάλ κάτω των 20 ετών (που συμμετείχε και η εθνική μας ομάδα) απέτυχαν παταγωδώς.

Τα πράγματα στο θέμα των προπονητών δεν είναι και πολύ καλύτερα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι πολύ χειρότερα αν αναλογιστεί κανείς ότι στις τέσσερις πρώτες ομάδες στη βαθμολογία της Πρέμιερ Λιγκ στην άκρη του πάγκου δεν κάθεται ούτε ένα Άγγλος. Ακόμα κι όταν ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον μετά από 26 χρόνια στον πάγκο της Γιουνάιτεντ αποφάσισε να παραδώσει τα σκήπτρα κανείς από τους «διαδόχους» που ακούστηκαν δεν ήταν Άγγλος. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι από τα 70 τρόπαια που έχουν κερδηθεί από αγγλικές ομάδες την εποχή της Πρέμιερ Λιγκ μόλις τα έξι από αυτά έχουν γίνει κάτω από τις οδηγίες Άγγλου μάνατζερ. Μάλιστα δύο από αυτά τον 21ο αιώνα, η Μίντλεσμπρο του Στηβ ΜακΛάρεν που κατέκτησε το Λιγκ Καπ το 2004 και η Πόρτσμουθ του Χάρυ Ρέντναπ που κατέκτησε το κύπελλο το 2008.

Από καταβολής Πρέμιερ Λιγκ κανένας Άγγλος μάνατζερ δεν έχει καταφέρει να πάρει πρωτάθλημα στη χώρα του. Ο τελευταίος που έκανε κάτι τέτοιο ήταν ο Χάουαρντ Γουίλκινσον που οδήγησε τη Λιντς στον τίτλο το 1992, ακριβώς τη χρονιά πριν καθιερωθεί η Πρέμιερ Λιγκ. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο ο τελευταίος Άγγλος προπονητής που πανηγύρισε ευρωπαϊκό τίτλο ήταν ο Μπόμπι Ρόμπσον με τη Μπαρτσελόνα το 1997 (κύπελλο κυπελλούχων). Ο τελευταίος που το έχει κάνει με αγγλική ομάδα ήταν Χάουαρντ Κένταλ που πήρε τον ίδιο τίτλο με την Everton το 1985.

Ένας από τους προφανής λόγους που συμβαίνει αυτό είναι η κυριαρχία της Γιουνάιτεντ όλα αυτά τα χρόνια, αλλά οι 18 διαφορετικοί μη- Άγγλοι προπονητές που έχουν γευτεί τη χαρά κάποιου τίτλου είναι πάρα πολλοί. Τα επιπλέον κακό είναι ότι αυτή η κατάσταση αν και ο Σερ Άλεξ αποσύρθηκε από τους πάγκους δεν αναμένεται να αλλάξει δραματικά τα επόμενα χρόνια. Τρεις από τις 4 ομάδες κορυφής άλλαξαν προπονητή μέσα στο καλοκαίρι. Καμία από αυτές δεν εμπιστεύτηκε Άγγλο. Μόλις τέσσερις από τις συνολικά 20 ομάδες έχουν Άγγλο στην άκρη του πάγκου (Νιούκαστλ – Άλαν Πάρντιου, Γουέστ Χαμ – Σαμ Άλλαρντάις, Χαλ – Στηβ Μπρους, Κρύσταλ Πάλας – Ίαν Χόλογουεϊ) και καμία από αυτές δε μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα του αγγλικού ποδοσφαίρου. Εδώ υπάρχει ο αστερίσκος του Κρις Χιούτον του προπονητή της Νόριτς που αν και έχει γεννηθεί στο Λονδίνο έχει αγωνιστεί με την εθνική Ιρλανδίας ( ο πατέρας του ήταν Γκανέζος και η μητέρα του Ιρλανδή).

Η απουσία καλών Άγγλων προπονητών είναι κάτι που προβληματίζει την ποδοσφαιρική ομοσπονδία που βλέπει το ποσοστό Άγγλων ποδοσφαιριστών που αγωνίζονται σε κάθε παιχνίδι να μειώνεται δραματικά. Αυτό που σκέφτεται σοβαρά η ομοσπονδία είναι η βελτίωση της εκπαίδευσης των εκκολαπτόμενων προπονητών. Αυτό βέβαια είναι κάτι που πρέπει να γίνει άμεσα αφού παίκτες που αποσύρονται και αποτελούν σπουδαία κεφάλαια για το αγγλικό ποδόσφαιρο όπως ο Γκάρυ Νέβιλ και ο Τζέιμι Κάραχερ που πρόσφατα κρέμασε τα παπούτσια του προτίμησαν τη θέση του σχολιαστή.


Όλη αυτή η κατάσταση είναι σίγουρα πικρή για τη χώρα που «ανακάλυψε το ποδόσφαιρο» και θα γίνει ακόμα χειρότερη αν η Αγγλία δεν καταφέρει και πάρει το εισιτήριο που οδηγεί στο Μουντιάλ της Βραζιλίας (είναι στη 2η θέση του ομίλου της). Τότε είναι που η ποδοσφαιρική ομοσπονδία θα κληθεί να πάρει αποφάσεις και να σχεδιάσει εκ νέου τη νέα στρατηγική της με πλάνο και προοπτική αυτή τη φορά.

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Being Steven Gerrard

Βλέποντας το testimonial της Λίβερπουλ προς τιμήν του Steven Gerrard σκεφτόμουν ποιες είναι οι λέξεις που μπορούν να περιγράψουν καλύτερα την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια στην ομάδα. «Θρύλος», «μύθος», «ηγέτης» κι άλλες κοινοτυπίες μέχρι που νομίζω ότι βρήκα το καλύτερο. «Λίβερπουλ», μα φυσικά δεν υπάρχει νομίζω λέξη που να περιγράφει καλύτερα τον αρχηγό της ομάδας του λιμανιού.

Γενικότερα νομίζω ότι στην εποχή που ζούμε που εκατομμύρια πάνε κι έρχονται δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για έναν παίκτη να μπορεί να ταυτίζεται με το όνομα της ομάδας που αγωνίζεται. Πόσο μάλλον όταν αυτή είναι η Λίβερπουλ, μπορεί τα τελευταία χρόνια να βρίσκεται σε περίοδο κάμψης αλλά παραμένει πάντα η Λίβερπουλ.

Όπως και να έχει το μυαλό γυρίζει από μόνο του σε εκείνες τις μέρες του Δεκεμβρίου του 2004. Τότε το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό ήταν υψίστης σημασίας και για τις δύο ομάδες. Και οι δύο ήθελαν την πρόκριση. Για τη Λίβερπουλ τότε τα πράγματα σε επίπεδο εντυπώσεων ήταν πολύ δύσκολα. Τα καλοκαίρι είχε χάσει τον Μάικλ Όουεν που όπως είχε δηλώσει «φεύγω για να πάρω το Τσάμπιονς Λιγκ».

Εκείνο το καλοκαίρι είχε έρθει στην Αγγλία για να αναλάβει την Τσέλσι ο Ζοσέ Μουρίνιο που δήλωνε σε κάθε ευκαιρία θαυμαστής του Τζέραρντ και ότι τον περίμενε στο Λονδίνο με ανοιχτές αγκάλες. Από την άλλη η κατανοητή φιλοδοξία ενός παίκτη που ξέρει ότι έχει όλα τα προσόντα για να αφήσει εποχή. «Το καλοκαίρι θα έχω κλείσει τα 25. Δεν με παίρνει να περιμένω άλλα τρία-τέσσερα χρόνια για να διεκδικήσω τρόπαια. Και δε με ενθουσιάζει η προοπτική κάθε χρόνο από το Δεκέμβριο ο στόχος να είναι η τέταρτη θέση».

Αυτά ήταν τα λόγια του Τζέραρντ στη συνέντευξη τύπου πριν από το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό. Για αυτό το λόγο το ΚΟΡ εκείνη τη νύχτα κρατούσε την αναπνοή του. Να προκριθούμε για μην τον χάσουμε, μην χάσουμε την περηφάνια μας (κειμήλιο ανεκτίμητο που μόνο εκείνος έμεινε να ενσαρκώνει γι’ αυτό άλλωστε έγινε και αρχηγός σε τόσο νεαρή ηλικία).

Εκείνη τη βραδιά το γκολ του Στίβεν Τζέραρντ που σφράγισε την πρόκριση και την αρχή της πλέον ξέφρενης πορείας που κορυφώθηκε τη νύχτα της Πόλης θαρρείς και μπήκε όχι με το πόδι αλλά με την καρδιά. «Εδώ θα μείνω» φαινόταν να βροντοφώναζε καθώς πανηγύριζε το γκολ-πρόκριση.

Εκείνη τη νύχτα η Κωνσταντινούπολη έμοιαζε τόσο μακρινή… κι όμως νομίζεις ότι εκείνη τη χρονιά ένα αόρατο χέρι έπαιρνε τη Λίβερπουλ και την οδηγούσε στην κορυφή της Ευρώπης. Τη νύχτα της Κωνσταντινούπολης συνέβη κάτι που ίσως ούτε ο ιστορικός του μέλλοντος θα μπορέσει να εξηγήσει.

Η Μίλαν είναι καταιγιστική και πηγαίνει στα αποδυτήρια προηγούμενη με 3-0. Ο Πάολο Μαλτίνι  φημολογείται ότι έκανε ήδη  πρόβες στα πλαστικά μπουκάλια του νερού για το πώς θα σηκώσει την κούπα. Στο 54’ λεπτό ο αρχηγός σημαίνει την αντεπίθεση. Μέσα σε πέντε λεπτά (που μετά το παιχνίδι ο Ράφα Μπενίτεζ χαρακτήρισε ως «πέντε ανεξήγητα λεπτά ποδοσφαιρικής τρέλας»)  το 3-0 γίνεται 3-3 και στα πέναλτι η Λίβερπουλ κατακτά το «άγιο δισκοπότηρο».


Είναι το πέμπτο της τρόπαιο κάτι που  σημαίνει ότι το αυθεντικό θα το πάρει μαζί της. Θα το κρατήσει για πάντα στο μουσείο σφραγίδα στο συμβόλαιο που εκείνη τη μέρα ο Στίβεν Τζέραρντ υπέγραφε, με την ομάδα, τους οπαδούς και την ιστορία της. 

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

Αυτό το καλοκαίρι

Εδώ και δέκα μέρες έχει ξεκινήσει και επίσημα το μεταγραφικό παζάρι και στην Αγγλία οι ομάδες έχουν ήδη αρχίσει και προχωράνε στις μεταγραφικές τους κινήσεις. Ήδη πρόκειται για μια ιστορική περίοδο για το νησί καθώς θα είναι η πρώτη χρονιά από καταβολής Premier League και μετά από 26 χρόνια που ο Sir Alex Ferguson δε θα κάθεται στον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τη νέα σεζόν. Το γεγονός αυτό που έγινε γνωστό το Μάιο, έκανε τους επιδέξιους δελφίνους του αγγλικού θρόνου να ορέγονται το πρωτάθλημα.

Φέτος εκτός από την αποχώρησης Φέργκιουσον αναμένεται μια ενδιαφέρουσα χρονιά στην Πρέμιερ Λιγκ καθώς εκτός από την πρωταθλήτρια και οι Τσέλσι και Μάντσεστερ Σίτι άλλαξαν προπονητή. Κάτι που σημαίνει ότι τρεις από τις τέσσερις ομάδες κορυφής θα πορευτούν με νέο μάνατζερ ενώ ο Αρσέν Βενγκέρ γίνεται ο μακροβιότερος προπονητής στην κορυφαία κατηγορία του αγγλικού πρωταθλήματος.

Στην πρωταθλήτρια Γιουνάιτεντ και μόνο που μετά από 26 χρόνια θα πορευτεί χωρίς τον Σερ Άλεξ στον πάγκο της είναι ένα γεγονός που συνιστά αλλαγής σελίδας. Ο Ντέιβιντ Μόγιες που καλείται να τον αντικαταστήσει έχει πολύ δύσκολη αποστολή αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκεται για τον πιο επιτυχημένο Βρετανό προπονητή αλλά και το ότι άφησε την ομάδα του πρωταθλήτρια. Η διοίκηση της ομάδας πιστεύει σε εκείνον (το αποδεικνύει άλλωστε και το εξαετές συμβόλαιο που υπέγραψε) ωστόσο κανείς δεν εγγυάται ότι θα μπορέσει να τα καταφέρει. Στο επιτελείο του θα υπάρχει και ο Φιλ Νέβιλ που φέτος σταμάτησε αλλά και σε ρόλο – έκπληξη ο Ράιαν Γκιγκς που θα είναι προπονητής εντός αγωνιστικού χώρου, μετά την ανανέωση του συμβολαίου για έναν ακόμη χρόνο το Φλεβάρη.

Όσον αφορά τα μεταγραφικά της έχει ήδη αποκτήσει τον Γουίλφρεντ Ζαχά από την Κρύσταλ Πάλας (κορυφαίο παίκτη της Τσάμπιονσιπ τη σεζόν που μας πέρασε) και τον Γκιγιέρμο Βαρέλα από την Πενιαρόλ.  Η υπόθεση που θα απασχολήσει πολύ όλο το καλοκαίρι είναι σίγουρα αυτή του Ρούνεϊ με τον παίκτη να είναι με το ένα πόδι εκτός ομάδας και τον Μόγιες να δηλώνει σε συνέντευξη τύπου ότι δεν πωλείται. Πέρα από την περίπτωση του Άγγλου επιθετικού έχουν ήδη γραφτεί αρκετά ονόματα και αρκετά (ακραία μερικές φορές σενάρια, όπως η επιστροφή Κριστιάνο Ρονάλντο) σενάρια. Πιο πρόσφατο όνομα που έχει γραφτεί είναι αυτό του Τιάγκο Αλκάνταρα της Μπαρτσελόνα, με τον παίκτη να ενδιαφέρει και τη Μπάγερν Μονάχου όπως δήλωσε ο προπονητής της Πεπ Γκουαρντιόλα.

Για την έτερη ομάδα του Μάντσεστερ, τη Σίτι η σεζόν που τελείωσε ήταν σα να μην έγινε ποτέ.  Το πρωτάθλημα χάθηκε νωρίς, η Ευρώπη επίσης, ενώ έχασα το κύπελλο από τη Γουίγκαν που τελικά υποβιβάστηκε.  Κάπως έτσι επήλθε και το διαζύγιο με το Ρομπέρτο Μαντσίνι παρά την περσινή επιτυχία της κατάκτησης του πρωταθλήματος μετά από το 1968. Στη θέση του προσλήφθηκε ο Μανουέλ Πελεγκρίνι, ένας προπονητής με πολύ καλή δουλειά σε ομάδες της Ισπανίας (Μάλαγα, Βιγιαρεάλ) ενώ το πιο λαμπρό του παράσημο αποτελεί το πέρασμά του από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Καλός προπονητής αλλά είναι ζήτημα αν θα καταφέρει να προσαρμοσθεί στο απαιτητικό περιβάλλον της Πρέμιερ. Αν το καταφέρει τότε θα προσφέρει πολλά πράγματα στους «πολίτες».

Το ρόστερ της δευτεραθλήτριας Αγγλίας μπορεί να είναι και το καλύτερο της κατηγορίας. Παρόλα αυτά η διοίκηση της ομάδας είναι διαθετημένη να δώσει αρκετά χρήματα για ακόμα μια μεταγραφική περίοδο. Το αποδεικνύουν τα εξήντα εκατομμύρια λίρες που δόθηκαν για το Φερναντίνιο και τα 15 για τον Χεσούς Νάβας. Δημοσιεύματα αναφέρουν έχει γίνει κίνηση για το Νεγρέδο της Σεβίλλης και για τον Γιόβετιτς της Φιορεντίνα.

Στην Τσέλσι έχουμε τη μεγάλη επιστροφή του Ζοσέ Μουρίνιο. Ο Πορτογάλος μετά το όχι και τόσο επιτυχημένο πέρασμά του από τη Ρεάλ Μαδρίτης, επέστρεψε στην ομάδα του Λονδίνου, όπου σύμφωνα με τον ίδιο έχει νιώσει πραγματική αγάπη. Ο Μουρίνιο σίγουρα θα ψάξει τρόπο να ρεφάρει τις εντυπώσεις από το πέρασμά του στη Μαδρίτη, ενώ η πρόκληση κατάκτησης του Τσάμπιονς Λιγκ με τρίτη διαφορετική ομάδα μετά τις Πόρτο και Ίντερ είναι πολύ μεγάλη.

Με τον Αμπράμοβιτς ακόμα στο τιμόνι είναι σίγουρο ότι οτιδήποτε θελήσει ο Μουρίνιο ο Ρώσος μεγιστάνας θα του το δώσει στο πιάτο. Ήδη έχει αποκτηθεί ο Αντρέ Σίρλε από τη Λεβερκούζεν έναντι 18 εκατομμυριών λιρών, ο Μάρκο Φαν Χίνκελ από τη Φίτεσεκαι ο 40χρονος (!!!) Σβάρτσερ από τη Φούλαμ. Έχουν αποχωρήσει μεταξύ άλλων ο Πάολο Φερέιρα που σταμάτησε το ποδόσφαιρο, ο Μπεναγιούν και ο Μαλουντά. Φήμες θέλουν τους Λονδρέζους να έχουν ενδιαφερθεί για τον Καβάνι αλλά και τον Σουάρεζ.

Η περίπτωση Βενγκέρ και Άρσεναλ χρήζει παρακολούθησης. Οι οπαδοί είναι δυσαρεστημένοι μαζί του καθώς η ομάδα του Λονδίνου έχει μείνει οκτώ χρόνια πλέον χωρίς τίτλο. Παρόλα αυτά ο Αλσατός τεχνικός καταφέρνει για ακόμα μια χρονιά να βγάλει την ομάδα του στο Τσάμπιονς Λιγκ και να διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Φέτος, με τον Σερ Άλεξ εκτός πάγκων θα έχει πολύ μεγάλη ευκαιρία για να βγει από την ξηρασία.

Φέτος η διοίκηση των «κανονιέρηδων» φέρεται διατεθημένη να σπρώξει χρήματα προκειμένου η ομάδα να επανέλθει στους τίτλους. Η αλήθεια είναι ότι η Άρσεναλ έχει ανάγκη από παίκτες πρώτης γράμμης, ειδικά μετά τις απώλειες των τελευταίων χρόνων (Φάμπρεγας, Νασρί, φαν Πέρσι). Έχει ήδη αποκτηθεί ο Σανόγκο ως ελεύθερος, ενώ ήδη γράφονται αρκετά ονόματα με προεξάρχοντα αυτά των Ιγκουαίν,Σουάρεζ.


Δέκα μέρες μετά την επίσημη έναρξη της μεταγραφικής περιόδου και οι ομάδες της Πρέμιερ ήδη έχουν κάνει τις πρώτες τους κινήσεις. Όπως και να έχει το καλοκαίρι αυτό αναμένεται να είναι ιδιαίτερα καυτό.

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

As good as it gets


Δεν ήταν κι ο καλύτερος αμυντικός της Ευρώπης, ίσως ούτε καν στην πρώτη δεκάδα τα τελευταία 16 χρόνια που παίζει ποδόσφαιρο, στο αντίο του δε φόρεσε ειδικά σχεδιασμένα παπούτσια όπως ο Μπέκαμ, ενώ δεν έχει ξεπεράσει τις 40 συμμετοχές με το εθνόσημο. Ε και;  Για τους οπαδούς της Λίβερπουλ ήταν και θα είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ποδοσφαιριστές που φόρεσαν ποτέ τη φανέλα της.

Ο χρόνος είναι αμείλικτος με όλους κι έτσι ο «Κάρα» αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια του. Έστω κι αν εγώ πίστευα ότι θα μείνει και θα παίζει ποδόσφαιρο μέχρι τα πενήντα. Στη Λίβερπουλ πάντα, την ομάδα που αγάπησε και που τον αγάπησε όπως κάνει με όλους της τους θρύλους. Γιατί από το απόγευμα της Κυριακής ο νο. 23 ανήκει εκεί.

Αν και ποδοσφαιρικά ανήκει στην ίδια γενιά με τον αρχηγό των «κόκκινων» Στίβεν Τζέραρντ ο ρόλος τους μέσα στην ομάδα ήταν τελείως διαφορετικός. Ο «Κάρα» δεν ήταν ποτέ ο σταρ του συλλόγου όπως ο Στιβ ή ο Μάικλ Όουεν παλιότερα. Ήταν όμως πάντα εκεί. Ήταν σα να λέμε ένας ηθοποιός όπως ο Μόργκαν Φρίμαν σε μια ταινία με την οποία κερδίζει το όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου, την ταινία της ζωής του…

Η ταινία ξεκινάει με τον μικρό Τζέιμι να υποστηρίζει μαζί με τον πατέρα του τη «μισητή» Έβερτον. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο σε τοπική ομάδα του Λίβερπουλ (Bootle Boys) με όνειρό του να φορέσει κάποτε τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας.Η αρχική του θέση ήταν σέντερ φορ αλλά η έλλειψη τεχνικής, σύμφωνα με τον ίδιο τον αναγκάζει να παίξει σε άλλες θέσεις. Πάντως δηλώνει με περίσσιο καμάρι ότι είχε σκοράρει εναντίον του Μπουφόν σε παιχνίδι εθνικών ομάδων κάτω των 16 ετών.

Σε ηλικία 16 ετών υπογράφει στη Λίβερπουλ εξακολουθώντας να υποστηρίζει τους Toffees. Δε δίστασε μάλιστα να πανηγυρίσει γκολ της Έβερτον μέσα στο πούλμαν που μετέφερε την ομάδα. Αργότερα κατάλαβε ότι για να γίνει μέρος  της ιστορίας της ομάδας του λιμανιού έπρεπε να αλλάξει συμπεριφορά. Έτσι κι έκανε.

Οι προπονητές του τον χρησιμοποίησαν σε διάφορες θέσεις μέχρι να βρουν αυτή που του ταίριαζε. Αμυντικός χαφ, αριστερός μπακ, δεξιός μπακ μέχρι να καταλήξει στόπερ από τον Ράφα Μπενίτεθ, που τον έβαλε δίπλα στο Σάμι Χίπια, βλέποντας τις αρετές του στο διάβασμα του παιχνιδιού και την κάλυψη του χώρου.

Κάπως έτσι «αθόρυβα» κατάφερε κι έφτασε τις 737 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις με την κόκκινη φανέλα (150 στην Ευρώπη). Δεύτερος πίσω από τον Ίαν Κάλαχαν που μοιάζει απλησίαστος με 857 συμμετοχές. Ανακαλύπτοντας βήμα-βήμα, παιχνίδι με το παιχνίδι την ιστορία του συλλόγου που έγινε τμήμα της στο πέρασμα του χρόνου.

Ο Τζέιμι Κάραχερ έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των φίλων της ομάδας που αγωνίστηκε σε όλη του την καριέρα. Όχι γιατί έβαλε τα εντυπωσιακά γκολ, ούτε γιατί ήταν ο κορυφαίος παίκτης της ιστορίας της. Αλλά γιατί πάντα ήταν εκεί. Γιατί δήλωνε παρών και δεν δείλιασε ποτέ στα δύσκολα. Αυτό ήταν κάτι που του έμαθε ο πατέρας του. Γιατί ήταν αυτός που ψιθύρισε στο αυτί του Ντούντεκ πριν το πέναλτι του Σεφτσένκο στον τελικό της Πόλης το όνομα του Γκρόμπελαρ.

Γιατί ήταν αυτός που σε μια εποχή που αγοράζονται και πωλούνται τα πάντα έμεινε στη Λίβερπουλ, δείχνοντας ότι υπάρχουν και πράγματα που δεν αγοράζονται με τα χρήματα. Γιατί πολύ απλά ήταν ο Τζέιμι Κάραχερ.

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Ζήτω ο νέος βασιλιάς!!!


Η σεζόν 2004-2005 βρίσκει πάλι τη Μακάμπι πρωταθλήτρια Ευρώπης  στο φάιναλ φορ της Μόσχας με τον Παναθηναϊκό στην τρίτη θέση ενώ στα εγχώρια ο Ολυμπιακός πάλευε να μπει στα πλέι οφ, και τα καταφέρνει την τελευταία αγωνιστική με εκτός έδρας νίκη στην Πάτρα επί του Απόλλωνα. Το τέλος εκείνης της χρονιάς βρίσκει τον Παναθηναϊκό και πάλι πρωταθλητή, ενώ ο Ολυμπιακός περνάει στα χέρια του Παναγιώτη και του Γιώργου Αγγελόπουλου.

Τώρα θα μου πείτε προς τι η αναδρομή στο παρελθόν και δη η αναφορά στη Μακάμπι. Μα είναι πάρα πολύ απλό. Η Μακάμπι ήταν μέχρι χθές η τελευταία ομάδα που είχε κάνει repeat στην Ευρωλίγκα. Βέβαια έχοντας στο ρόστερ τον "πολύ" Άντονι Πάρκερ (2 φορές MVP), τον Γιασκεβίτσιους αλλά και τον Βούιτσιτς, έναν από τους καλύτερους, αν όχι ο καλύτερος ψηλός πασέρ στην Ευρωλίγκα εκείνη την εποχή.

Όπως και να έχει αυτή η ομάδα της Μακάμπι περνάει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας καθώς από χθες το βράδυ η Ευρωλίγκα πέρασε και πάλι σε Πειραιώτικα χέρια. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, κάτι που καμία ελληνική ομάδα δεν έχει πετύχει, με τον Γιώργο Μπαρτζώκα στον πάγκο, όντας ο πρώτος Έλληνας που κατακτά κύπελλο Πρωταθλητριών-Ευρωλίγκα. Κι όμως στην αρχή της σεζόν ο κόουτς Μπαρτζώκας λοιθωρήθηκε, μάλιστα δε έλειψαν και οι χαρακτηρισμοί του ως «άσχετο» από ερυθρόλευκων αποχρώσεων εφημερίδα. Άραγε θα του ζητήσει κανείς συγνώμη; Δε νομίζω αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Ο μπασκετικός Ολυμπιακός χθες το βράδυ απέδειξε ότι με σωστή δουλειά και με ταπεινότητα μπορείς να κατακτήσεις τα πάντα. Μη νομίσει κανείς ότι είναι ομάδα με μπάτζετ προηγούμενων ετών. Πέραν του Σπανούλη, όλα τα άλλα συμβόλαια είναι χαμηλά, με κορυφαίο αυτό του κόουτς που δεν ξεπερνά τις 150.000 ευρώ το χρόνο. Από αύριο οι άλλο τρεις συνάδελφοί του που πήραν μέρος στο final four πρέπει να πάνε και να του καταθέσουν το μισθό του Μαΐου και του Ιουνίου. Δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι ο Έλληνας συνάδελφός τους τους έριξε στο καναβάτσο κι αυτούς αλλά και τα πολυδιαφημισμένα αστέρια τους, που δεν ξέρουν να χάνουν (έτσι Ρούντι;). 

Έχω την εντύπωση ότι το άγχος που είχε ο Ολυμπιακός ήταν μέχρι να φτάσει στο final four. Το επέβαλε αυτό το ανόητο «πρέπει» μετά από μια επιτυχία. Κακά τα ψέματα το μπάτζετ του Ολυμπιακού ήταν μικρότερο από πολλών ομάδων στη διοργάνωση και φυσικά δε θα συνιστούσε αποτυχία η μη-πρόκρισή του στο Λονδίνο. Άντε πες το όμως αυτό στο Έλληνα οπαδό που αδημονεί να βλέπει επιτυχίες, προσοχή όχι προσπάθεια, επιβεβαιώνοντας τη σοφή ρήση του Αλεξάντερ Γκομέλσκι: «οι Έλληνες δεν αγαπούν τα ομαδικά σπορ αλλά τις νίκες σε αυτά».

Έτσι λοιπόν ο Ολυμπιακός μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή του και περνώντας από χίλια κύματα έφτασε στο Λονδίνο. Εκεί πια ήταν απελευθερωμένος από το άγχος. Το «πρέπει» είχε εκπληρωθεί και όντας η ομάδα με το χαμηλότερο μπάτζετ το μόνο που είχε να κάνει ήταν να απολαύσει το μπάσκετ. Όπως και έκανε, πρώτα με την ΤΣΣΚΑ την οποία κυριολεκτικά ισοπέδωσε με άμυνα βγαλμένη από σεμινάριο (τελικά είναι άσχετος ο Μπαρτζώκας). 

Κάπως έτσι και κρατώντας το προβάδισμα από την αρχή μέχρι το τέλος του παιχνιδιού ο Ολυμπιακός κι ο Μπαρτζώκας προσωπικά έδωσαν ένα μάθημα στην ομάδα του στρατού αλλά και τον προπονητή της, που προκλητικά στη συνέντευξη τύπου δε φόρεσε τα ακουστικά μετάφρασης ενώ ο συνάδελφός του μιλούσε ελληνικά, κοινώς δεν κατάλαβε τίποτα από όσα άκουσε.


Στο παιχνίδι με τη Ρεάλ ο Ολυμπιακός έπαιξε ολοκληρωτικό μπάσκετ. Το δικό του μπάσκετ. Το μπάσκετ του μαέστρου Βασίλη Σπανούλη που με 22 πόντους (όλους στο 2ο ημίχρονο) πήρε σπίτι ένα ακόμα βραβείο mvp για να έχει να "παίζει" κι ο τρίτος του γιος (έχει πάρει ένα για τον καθένα έτσι κανένας τους δε θα έχει παράπονο), του γίγαντα και υπερανθρώπου Κάιλ Χάινς που για ακόμα ένα παιχνίδι έδωσε τα πάντα, του πιο ώριμου από πότε Γιώργου Πρίντεζη του "Βαλκάνιου" Άντιτς που ήταν εκεί όταν έπρεπε, του Στράτου Περπέρογλου που δε χαμπαριάζει τίποτα από πίεση τελικού και τα "μπουμπουνάει", του φοβερού και τρομερού Κώστα Παπανικολάου, του τρεχαντηριού Κώστα Σλούκα (και τι δεν έκανε χθες), του "δρακουμέλ" Σερμαντίνι που έβαλε άμυνα στο "πικ", του μικρού Κατσίβελη που στα δύσκολα δήλωσε έτοιμος και του πάντα παρόντα Έισι Λο που χθες αν και αθόρυβος ήταν κάτι παραπάνω από καταλυτικός. 

Τη "βασίλισσα" τη νίκησε κατά κράτος με τα δικά της όπλα. Το γρήγορο μπάσκετ, τα πολλά τρίποντα και το φρενήρη ρυθμό που ο ίδιος έδωσε το παιχνίδι. Κι αν η Ρεάλ θεωρείται με το παιχνίδι της ομάδα των ανατροπών, ο Ολυμπιακός είναι ομάδα των υπερβάσεων κάτι που απέδειξε ακόμα μια φορά χθες το βράδυ, όταν όντας πίσω με 17 πόντους στην πρώτη περίοδο και με τον αρχηγό Βασίλη Σπανούλη χωρίς πόντο και με μια ασίστ σε όλο το πρώτο ημίχρονο κατάφερε να μείνει στο παιχνίδι, με τις άμυνες του Άντιτς, του συγκλονιστικού Χάινς αλλά και τα τρίποντα του Περπέρογλου που είναι φτιαγμένος για τέτοια παιχνίδια. Από τη στιγμή που ο Σπανούλης βρήκε τον καλό του εαυτό στην τρίτη περίοδο (με 3/3 συνεχόμενα τρίποντα) όλα πια είχαν πάρει το δρόμο κι ο Ολυμπιακός στρογγυλοκάθισε και πάλι στο θρόνο της Ευρώπης. Και λέει σε τυχόν διεκδικητές «ελάτε να το πάρετε».

Ο μπασκετικός Ολυμπιακός κατάφερε και κάτι πολύ πιο μεγάλο από την κατάκτηση της Ευρωλίγκα. Τον παραδέχτηκαν και του έβγαλαν το καπέλο όλοι οι άνθρωποι που ασχολούνται έστω και λίγο με τον αθλητισμό ή μπορεί να καθόλου. Ακόμα και αντίθετων φρονημάτων οπαδοί παραδέχτηκαν ότι αυτό που κατάφερε η ομάδα του λιμανιού χθες ήταν κάτι πολύ μεγάλο. Αυτό είναι ένα ακόμα πολύτιμο πετράδι στο καλογυαλισμένο του στέμμα. Ίσως και το πιο σημαντικό αναλογιστεί κανείς σε ποια χώρα ζούμε.

Το τρόπαιο αυτό αποτελεί την απόλυτη δικαίωση των αδερφών Αγγελόπουλων που τόσα εκατομμύρια είχαν ξοδέψει από την ώρα που ανέλαβαν κι δεν έπαιρναν τίποτα, παρά μόνο κύπελλα. Από πέρσι όλες οι «επενδύσεις» τους επεστράφησαν και μάλιστα με τόκο. Και να σκεφτεί κανείς ότι το 2010 ήταν έτοιμοι να αποχωρήσουν. Όχι μόνο δεν αποχώρησαν αλλά το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς έκαναν την κίνηση-ματ που άλλαξε το χάρτη όχι μόνο του ελληνικού αλλά και του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Πολύ καλά καταλάβατε. 

Ο Βασίλης Σπανούλης. Ο παίκτης που πήγε στην ομάδα του λιμανιού και της έδωσε αυτό που της έλειπε, το πνεύμα νικητή. Ένα μείγμα καλών παικτών με τη συνεισφορά του έγιναν νικητές. Παιδιά που δεν είχαν παραστάσεις κορυφαίου επιπέδου, λογίζονται από τους καλύτερους στη θέση τους στην Ευρώπη. Γιατί ο Βασίλης είναι νικητής, αν δεν ήταν έτσι δε θα άφηνε τον νο1 μαγαζί εκείνη τη στιγμή στην Ευρώπη για τον «αιώνιο». Η επιλογή του τελικά τον δικαίωσε. Και τον ίδιο αλλά και τους αδερφούς Αγγελόπουλους. 

Το καλοκαίρι το συμβόλαιό του λήγει μαζί με του Χάινς. Οι Αγγελόπουλοι θα πρέπει να κάνουν μια υπέρβαση για τους κρατήσουν στην ομάδα. Ο «kill Bill» να είστε σίγουροι ότι θα πάρει λευκές επιταγές το καλοκαίρι από ομάδες που σαφώς έχουν να δώσουν. Μη σας κάνει καμία εντύπωση αν ακούσετε αστρονομικά για τα δεδομένα της χώρας μας νούμερα. Άλλωστε στην Τουρκία και στη Ρωσία δεν έχουν κρίση.  Ένα πλεονέκτημα στα χέρια των ιδιοκτητών της ΚΑΕ αποτελεί το γεγονός ότι πλέον ο Λαρισαίος γκαρντ… δεν είναι μόνος. Σε λίγους μήνες η σύζυγός του Ολυμπία Χοψονίδου θα φέρει στον κόσμο το τρίτο τους παιδί κι όπως και να έχει δεν έχει να σκεφτεί μόνο τον εαυτό του.

Όπως και να έχουν τα πράγματα οι στιγμές που ζει ο οργανισμός που λέγεται «μπασκετικός Ολυμπιακός» είναι μαγικές και θα πρέπει να τη ζήσουν οι πρωταγωνιστές στο έπακρο. Μέχρι το επόμενο που έλεγε και ο Νίκος Γκάλης. Μέχρι την επόμενη υπέρβαση.

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

Πλάκα κάνεις!!!


Αυτή πρέπει να ήταν η αντίδραση όλων όσων έμαθαν την είδηση για την αποχώρηση του Σερ Άλεξ Φέργιουσον από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σήμερα το πρωί. Κι όμως φέτος ήταν μετά από πολλά χρόνια αυτή που δεν είχα βγει δημοσιεύματα ή ο ίδιος δεν είχε αναγγείλει ότι θα αποχωρήσει. Ακόμα και σε αυτό απέδειξε πόσο σπουδαίος είναι. Αφήνει την Γιουνάιτεντ πρώτη, πρωταθλήτρια με εκατομμύρια οπαδούς ανά τον κόσμο, εισηγμένη στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, και από τις πλέον εμπορικές ομάδες του κόσμου.

Κι όμως η αλήθεια είναι ότι η διαδρομή του Σερ Αέλξ προς την κορυφή του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου αλλά και το Έβερεστ του βρετανικού ποδοσφαίρου μόνο ρόδινη δεν ήταν, τουλάχιστον στην αρχή.  Τη σεζόν 1989-1990 όταν και τον Μάιο κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο με τους κόκκινους διαβόλους (κύπελλο Αγγλίας) έφτασε κοντά στην πόρτα της εξόδου τέσσερις φορες. Οι οπαδοί μάλιστα της ομάδας στράφηκαν ουκ ολίγες φορές εναντίον του, υψώνοντας μάλιστα πανό που έγραφε: «3 χρόνια δικαιολογίες και ακόμα σκ..α. Αντίο Φέργκι». Οι αλλεπάλληλες προκρίσεις στο κύπελλο εκείνη τη χρονιά του έδιναν το φιλί της ζωής.

Εκείνη τη χρονιά η Λίβερπουλ πανηγύριζε το 18ο (και τελευταίο μέχρι σήμερα) πρωτάθλημα της ιστορίας της ενώ η Γιουνάιτεντ έμεινε για  23η χρονιά μακριά από αυτό. Έπρεπε να περάσουν άλλα τρία χρόνια χωρίς πρωτάθλημα για να έρθει τελικά η ώρα  του Σερ Άλεξ να γευτεί το νέκταρ της κατάκτησης του τίτλου της Πρέμιερ Λιγκ πλέον. Από τότε, 20 χρόνια μετά, όρεξη να έχει κανείς να μετράει επιτυχίες  τίτλους ατομικές διακρίσεις αλλά και παίκτες με τους συνεργάστηκε και ανακάλυψε, με κορυφαίο «αλισβερίσι» στην ιστορία του ποδοσφαίρου αυτό του Κριστιάνο Ρονάλντο στη Ρεάλ Μαδρίτης.

Ο διάδοχός του όπως φαίνεται θα είναι ο manager της Έβερτον Ντέιβιντ Μόγιες, Σκωτσέζος και αυτός με αρκετά καλή δουλειά στα «ζαχαρωτά». Όπως και να έχει όμως η ζωή στο Μάντσεστερ δε θα είναι η ίδια αφού η Γιουνάιτεντ, μετά από περισσότερα από 1.400 παιχνίδια θα πρέπει να μάθει να πορεύεται χωρίς τον Σερ Άλεξ, τον άνθρωπο που την έκανε ουσιαστικά αυτό που είναι σήμερα. Το βάρος που θα πέσει πάνω στις πλάτες του διαδόχου του, θα ισούται με τόνους, όμως θα ήταν αδύνατο να βαλσαμωθεί ο Σερ Άλεξ. ο διάδοχος του σε μια αποτυχία είναι δύσκολο να αντέξει να τυχόν δεν τύχει ασυλίας από τη διοίκηση και τον κόσμο.

Όπως και να έχει πάντως η σημερινή μέρα αποτελεί μια ξεχωριστή μέρα για τους «κόκκινους διαβόλους». Ο Άλεξ Φέργκιουσον πέρασε την πόρτα του Ολντ Τράφορντ το 1986 ως κύριος και φεύγει ως …Σερ. Δαφνωστεφανομένος και νικητής ξέροντας ότι έχει πετύχει κάτι πολύ σπουδαίο (αν είναι ακατάριπτο θα φανεί τα επόμενα χρόνια), όντας ο Βρετανός προπονητής με τους περισσότερος τίτλους στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

Πόσο άλλαξες, πόσο άλλαξα!!!


Λίγες ώρες απομένουν για την πρώτη μάχη των πλέι οφ της Ευρωλίγκα μεταξύ της Μπαρτσελόνα και του Παναθηναϊκού. Το δεδομένο και αυτό που λένε όλοι είναι ότι οι "πράσινοι" έχουν ήδη κάνει την υπέρβαση και πιθανός αποκλεισμός δε θα κοστίσει και πολύ ακριβά  Αν όμως η ομάδα του Αργύρη Πεδουλάκη καταφέρει και αποκλείσει τη Μπαρτσελόνα τότε θα μιλάμε για την απόλυτη επιτυχία. Για το Παναθηναϊκό βέβαια των 6 ευρωπαϊκών τροπαίων τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο αλλά μιλάμε για μια μεταβατική χρονιά, την πρώτη μετά τη φυγή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Το μυαλό όλων και λογικά πηγαίνει στο 2011 εκεί που η ομάδα του Ομπράντοβιτς απέκλεισε τους "μπλαουγκράνα", που είχαν και τότε πλεονέκτημα έδρας και επέστρεψε στην Βαρκελώνη για το Final Four ράβοντας το 6ο αστέρι στη φανέλα του. Η αλήθεια είναι ότι ούτε ο Παναθηναϊκός είναι ίδια ομάδα με τότε αλλά ούτε και η Μπαρτσελόνα.

Από την ομάδα που αντιμετώπισαν οι πράσινοι έχουν παραμείνει στο ρόστερ της μόλις 5 παίκτες. Πρόκειται για τους Ναβάρο, Μάικλ, Λόρμπεκ, Σάδα και Ίνγκλες.  Η Μπαρτσελόνα του 2011 έπαιζε με το πόδι πατημένο στο γκάζι, με φόρα από την κατάκτηση της ευρωλίγκα σε βάρος του Ολυμπιακού.  Μια ομάδα η οποία δεν έδινα βάση στην άμυνα γιατί πολύ απλά ήξερε ότι θα πετύχει περισσότερους πόντους και θα κερδίσει. 

Αυτό πλέον έχει αλλάξει κι από εκεί που οι μπλαουγκράνα ήταν μια ομάδα που έτρεχε και αναζητούσε τους αιφνιδιασμούς, το παιχνίδι run n gun τώρα πια είναι καλύτερη στο set παιχνίδι, αποτέλεσμα των πολύ καλών ψηλών που διαθέτει ενώ πλέον και η πολύ καλή άμυνα έχει μπει για τα καλά στο στυλ του παιχνιδιού που έχει εμφυσήσει ο Τσάβι Πασκουάλ στην ομάδα του.


Η front line της πλέον έχει πολύ περισσότερο επιθετικό ταλέντο (ο Τόμιτς είναι δεύτερος σε μέσο όρο πόντων πίσω από το Ναβάρο) ενώ μαζί με τον Τζαβάι "κατεβάζουν" 6 και 5 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Δεν ισχύει το ίδιο με την περιφέρειά της, που οι Ρούμπιο, Λάκοβιτς και Μπαζίλε αντικαταστάθηκαν από τον Χουέρτας πέρυσι που δεν προσφέρει το ίδιο σε δημιουργία με το νεαρό Ισπανό και τον Σάρας φέτος.

Η ομοιότητα εκείνων των αναμετρήσεων με αυτές φέτος είναι η απουσία του Μάικλ.  Πριν από δύο χρόνια ο Αμερικανός ήταν ένα γρανάζι σε μια καλοκουρδισμένη μηχανή, τώρα πια η απουσία του θα είναι κάτι παραπάνω από αισθητή αφού ο 34χρονος παίκτης βρισκόταν σε εξαιρετική κατάσταση μέχρι τη στιγμή που έγινε γνωστό το πρόβλημα υγείας που τον ταλαιπωρεί και είναι πιθανό να τερματίσει την καριέρα του. 

Η Μπάρσα παρουσιάζεται ταχεία στην ευρωλίγκα και καρβουνιάρης στο εγχώριο πρωτάθλημα, ελέω των αλλαγών που ανέφερα και πιο πάνω, που προσπαθεί να εφαρμόσει ο Πασκουάλ. Το ρεκόρ της είναι εντυπωσιακό στην ευρωλίγκα, αλλά και πέρυσι πήγε στο final four αήττητη και εκεί ήταν απογοητευτική και αποκλείστηκε από τον Ολυμπιακό του Ντούσαν Ίβκοβιτς. 

Εξακολουθεί να στηρίζει ΠΑΡΑ πολλά (ελέω και της απουσίας του Μάικλ) στον Ναβάρο, που παραμένει σπουδαίος, αλλά είναι προς συζήτηση σε τι κατάσταση θα βρίσκεται σε όλη την σειρά, καθώς είναι καταταλαιπωρημένος από σοβαρούς τραυματισμούς.

Παραμένει ωστόσο μια σοβαρή ομάδα, με δυνατή έδρα, και winning spirit, σε μια χρονιά που ξεκάθαρο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου δεν υπάρχει καθώς όπως αποδείχτηκε και στο top 16 ότι οι ομάδες θα έχουν σκαμπανεβάσματα, αφού πλέον η διοργάνωση έχει γίνει επίπονη και με πολλούς αγώνες.

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

Oh Ryan, my Ryan



Το 1991 ο κόσμος ήταν πολύ διαφορετικός. Υπήρχε ακόμα η Σοβιετική Ένωση, ο Μάικλ Τζόρνταν δεν είχε γευτεί ακόμα τη χαρά ενός πρωταθλήματος, ο Ραούλ Γκονζάλεζ (ένας από τους μεγαλύτερους σκόρερ που πέρασαν από τα ευρωπαϊκά γήπεδα) έφευγε από τις ακαδημίες της Ατλέτικο για εκείνες της Ρεάλ ενώ η θεία μου η Πόπη που πρόσφατα έγινε μανούλα ήταν τελειόφοιτη γυμνασίου.


 Η αναφορά στο 1991 δεν είναι τυχαία καθώς η χρονιά αυτή έχει σημαδέψει τον πρωταγωνιστή αυτού του κειμένου που δεν είναι άλλος από τον Ράιαν Γκιγκς. Ο Ουαλός έκανε το ντεμπούτο του τέτοιες μέρες πριν από 22 χρόνια (2/3/1991). Αν σήμερα πατήσει το πόδι του στο χορτάρι του Ολντ Τράφορντ αυτό θα γίνει για 1000η φορά στην επαγγελματική του καριέρα (είτε ως παίκτης της Γιουνάιτεντ είτε ως διεθνής). 

Αριθμός που αν μη τι άλλο μόνο θαυμασμό μπορεί να προκαλεί σε όλους όσους ασχολούνται με το ποδόσφαιρο. Θαυμασμό επίσης προκαλούν και τα κατορθώματά του. Ούτε ένα ούτε δύο αλλά 33 τρόπαια έχει κατακτήσει με τη Γιουνάιτεντ όλα αυτά τα χρόνια που αγωνίζεται με τη φανέλα της, όλη την ποδοσφαιρική του καριέρα δηλάδη. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζουν τα 12 πρωταθλήματα (αφήνοντας στη 2η θέση τον άλλοτε αρχηγό της Λίβερπουλ Άλαν Χάνσεν με 8 πρωταθλήματα από το 1979-1990) και φυσικά τα δύο Τσάμπιονς Λιγκ (1999, 2008).

Κι όμως ο ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της «μισητής» Σίτυ ως Ράιαν… Γουίλσον. Το 1987 ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον τον πείθει να αλλάξει στρατόπεδο τάζοντάς του επαγγελματικό συμβόλαιο ενώ ήταν μόλις 14!. Το διαζύγιο των γονιών του έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση αυτού που είναι σήμερα. Παίρνει το επώνυμο της μητέρας του (Γκιγκς) και αποφασίζει να αγωνιστεί με την εθνική Ουαλίας (κάτι που αργότερα του κόστισε τη συμμετοχή σε μεγάλες διοργανώσεις).


Είναι ο παίκτης που έχει αγωνιστεί και έχει σκοράρει σε όλες τις σεζόν της Πρέμιερ Λιγκ. Σύμφωνα με τους οπαδούς της Γιουνάιτεντ είναι ο κορυφαίος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου, ενώ είναι και ο κορυφαίος παίκτης που έχει αγωνιστεί στην Πρέμιερ Λιγκ (σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας για τα 20 χρόνια της Πρέμιερ). Φυσικά έχει πάμπολλες ακόμα ατομικές διακρίσεις που για να τις καταγράψουμε θέλουμε ακόμα χιλιάδες λέξεις.

Σε μια εποχή που τα λεφτά και ο επαγγελματισμός κυριαρχούν στο χώρο του ποδοσφαίρου ο Γκιγκς έχει αποδείξει ότι υπάρχει κάτι πολύ παραπάνω. Η αναγνώριση και το χειροκρότημα των φιλάθλων των άλλων ομάδων το αποδεικνύουν. Όλοι τον ρωτάνε πότε θα σταματήσει αλλά ο ίδιος αποφεύγει να δώσει σαφή απάντηση. Μακάρι να είναι δυνατός και να παίζει όσο αντέχει και εμείς να χειροκροτούμε το μεγαλείο του. Θα τον απολαμβάνουμε για ακόμα έναν χρόνο τουλάχιστον αφού συμφώνησε για συμβόλαιο ενός χρόνου με την ομάδα του και ένας θεός ξέρει ακόμα για πόσο.

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Σπασμένος καθρέφτης


Η αλήθεια είναι ότι ακούγοντας κανείς το όνομα του αντιπάλου που είχε να αντιμετωπίσει ο Ολυμπιακός στους «32» του Europa League δεν περίμενε αυτό που θα γινόταν δύο μήνες μετά.  Η Λεβάντε, είναι μεν μια ισπανική ομάδα αλλά επουδενί δεν είναι του μεγέθους των μεγάλων ομάδων της χώρας των Ιβήρων.
Βέβαια οι Λεβαντίνοι κάθε εβδομάδα έχουν να αντιμετωπίσουν ομάδες που είναι κατά κύριο λόγο άκρως ανταγωνιστικές (τουλάχιστον για τις θέσεις που οδηγούν στην Ευρώπη), για να μην αναφέρουμε τις κορυφαίες ομάδες του πρωταθλήματος που είναι από τις κορυφαίες στην Ευρώπη, Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα και εσχάτως Ατλέτικο Μαδρίτης.
Αυτή είναι κατά κύριο λόγο η αιτία για τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού που ήρθε με κάτω τα χέρια. Με συνολικό σκορ 4-0 και γνωρίζοντας 2 ήττες, χωρίς μάλιστα να βάλουν γκολ οι Πειραιώτες ξεγυμνώθηκαν από μια ομάδα που σύμφωνα και με τον Βαγγέλη Μαρινάκη έχει "τρεις φορές μικρότερο μπάτζετ από τους πρωταθλητές".
Η έλλειψη ανταγωνισμού στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι αυτή που κάνει τον νταμπλούχο Ελλάδας να έχει βάλει τον πήχη λίγο χαμηλότερα όσον αφορά το μπάζετ και το ρόστερ του. «Αφού έχω πάρει πρωτάθλημα έχοντας απέναντι μου Σισέ, Ζιλμπέρτο, Σκόκο και Λυμπερόπουλο, όταν οι αντίπαλοί μου αγωνίζονται με 2 ή ακόμα και 3 φορές χειρότερο ρόστερ τότε δεν υπάρχει λόγο να ενισχυθώ», αυτή είναι η λογική που φαίνεται να επικρατεί στις τάξεις του Ολυμπιακού. Αυτή τη λογική βέβαια ενίσχυσαν διοικούντες και των υπολοίπων ομάδων που βλέποντας ότι οι ομάδες τους δε μπορούν να κοιταξουν στα μάτια τους ερυθρόλευκους πέταξαν λευκή πετσέτα και την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια αφήνοντας τις ομάδες τους στο έλεος του κάθε ατζέντη και του κάθε παράγοντα που θέλει να παίξει με τον κόσμο και την ιστορία τους. Αυτή βέβαια είναι μεγάλη κουβέντα που δεν είναι της παρούσης.
Το καλοκαίρι αποχώρησαν από την ομάδα του Πειραιά παίκτες όπως ο Μέλμπεργκ, ο Ορμπάιθ, ο Μαρκάνο (βλέποντας τη φετινή σεζόν του Χολέμπας καταλαβαίνεις πόσο χρήσιμος θα ήταν φέτος), και ο Μιραλάς. Από την άλλη αποκτήθηκαν παίκτες όπως οι Γκρέκο, Μασάδο, Μανωλάς, Σιόβας που ναι μεν παίρνουν «σβηστά» το ελληνικό πρωτάθλημα αλλά κακά τα ψέματα στην Ευρώπη είναι αλλιώς. Είναι αλλιώς γιατί πολύ απλά μπορεί να κερδίζεις τον Αστέρα Τρίπολης και το Λεβαδειακό χωρίς αμυντικό χαφ και με πειράματα στις θέσεις των μπακ αλλά σε ένα παιχνίδι με μια ομάδα που είναι ομάδα με όλα τα γράμματα κεφαλαία οι ελλείψεις αυτές όχι μόνο φαίνονται αλλά και κοστίζουν προκρίσεις και ευρωπαϊκό κύρος. Είναι αλλιώς γιατί σε τέτοια παιχνίδια χρειάζονται οι προσωπικότητες που καλώς ή κακώς (κακώς στην προκειμένη περίπτωση) ο Ολυμπιακός δε διαθέτει. Παίκτες όπως ο Φέισα, ο Μασάδο και ο Γκρέκο που αγωνίστηκαν χθες δε συγκρίνονται με το εκτόπισμα του Γκαλέτι, του Τζόρτζεβιτς ή ακόμα και του Μακούν (για να μη μιλήσουμε για Ριβάλντο, Καρεμπέ και Ζιοβάνι που αγωνίζοντας παλαιότερα με την ερυθρόλευκη φανέλα).
Σαφώς και ο Μίτσελ δε φέρει καμία ευθύνη για αυτά, καθώς είναι ένας προπονητής που μόλις προσλήφθηκε και θα κριθεί από του χρόνου, όταν θα έχει στα χέρια του μπάτζετ και θα χτίσει μόνος του το ρόστερ. Αργά ή γρήγορα όμως πρέπει ο Ολυμπιακός να κοιτάξει να κάνει μια ανταγωνιστική ομάδα στην Ευρώπη γιατί δεν αργεί ο καιρός που θα πρέπει να δίνει έναν ή και δύο προκριματικούς για να περάσει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και τότε τα έσοδα από την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση δε θα είναι εξασφαλισμένα.